American food, basketball and a haircut

Zaterdag waren we al vrij vroeg in de weer. We wilden deze dag gebruiken om alle 40 activiteiten voor bewegingsonderwijs (PE) af te ronden. Maar halverwege werden we gestoord door een telefoontje.. Een vriendin van onze collega ‘Zing’, was schoonheidsspecialiste en tevens getraind om hoofden te knippen (het haar). De dag ervoor hadden we het gehad over de noodzaak van een knipbeurt van Barts haar, dus om meteen de daad bij het woord te voegen, werden we uitgenodigd. We kregen het toch voor elkaar om de activiteiten af te krijgen en zijn vervolgens naar huize Sandra gegaan. Toen we aankwamen was Sandra net aan de beurt om haar haar opnieuw ‘het zwarte kleurtje te geven dat het ooit geweest was’ en plofden we maar neer op het bed om een Indische film te kijken. Maar al snel was Bart aan de beurt voor zijn haar. Binnen 20 minuten was het gepiept. Tevreden met het resultaat hebben we de film verder gekeken onder het genot van een kopje thee. De film duurde en duurde maar (dat schijnt hip te zijn in de Bollywoodfilms), dus voor hij afgelopen was, besloten we naar huis te gaan.


Deze zondag kozen we voor een dienst die we konden verstaan, dus gingen we naar Ashraya, de kerk waar we voorheen ook zijn geweest. Ashraya betekent trouwens ‘Shelter’, wat weer naar ‘Schuilplaats’ vertaalt kan worden J. We moesten 20 minuten in de rij staan om een kaartje te kopen dat niet eens gecontroleerd wordt, maar christelijk als we zijn, hebben we de volle 20 minuten uitgezeten en kwamen we 10 minuten te laat de kerk binnen. De enige overige plaatsen waren helemaal vooraan aan de zijkant van het podium, waar we de teksten niet mee konden lezen. Gelukkig passeerden de nummers van Hillsong de revue, dus stonden we er niet helemaal kansloos bij. De worship was echt goed en de preek helemaal: het ging over de kracht die we bezitten als christenen om te strijden tegen de macht van satan. Vaak geloven we wel dat God de macht heeft om mensen te genezen, maar geloven we niet in onszelf. Maar God heeft ons uitgekozen om Zijn lichaam te zijn. Als Jezus niet regeert hier op aarde, dan komt dat, omdat het lichaam zijn werk niet doet. Oftewel, ga geloven in jezelf als de handen en de voeten van Jezus en de kracht die God ons geeft om deze taak uit te voeren!:)
Na de dienst hebben we nagekletst met de jongeren die we tijdens de youth meeting op woensdag hebben leren kennen. We werden uitgenodigd om samen met hen om 4 uur te gaan basketballen. Om de tijd ertussen te doden, zijn we naar Sparky’s gegaan: een restaurant van YWAM, compleet Amerikaans ingericht, met alleen Amerikaans eten. Zelfs de Indiase werknemers proberen alles zo Amerikaans mogelijk uit te spreken en gooien minimaal een keer per zin het woordje ‘man’ (spreek uit ‘men’) erin. Na alle rijst, idly, chapati en curry, was een westerse maaltijd zooow welkom! Martjan aan de steak en Bart aan de hamburger. Hmmm… steak and hamburger…
Nadat we onze maaltijd ophadden, zijn we nog en YWAM arts-and-crafts-winkeltje ingegaan, maar al snel waren we hier op uitgekeken en gingen we op zoek naar een leuke buurt om in rond te wandelen en om foto’s te maken. Na ruim een kwartier lopen kwamen we een wat armere buurt tegen, waar we wat kinderen zagen spelen. Het tafereel vroeg gewoon om een foto, maar dan moet je er rekening mee houden dat je het eerste kwartier niet van de kinderen af bent. Dus na een aantal foto’s van ze gemaakt te hebben, na wel 20 keer verteld te hebben hoe we heten, liepen we door met een horde kinderen achter ons aan. De hele buurt had al snel door wat er aan de hand was en alle baby’s en mooie kindjes werden tevoorschijn getoverd om op de foto gezet te worden. We kregen weer water aangeboden en genoten van alles wat we zagen: de huisjes, het wassen van kleren midden op de straat, alle loslopende geiten en natuurlijk ook wel de aandacht van alle mensen. Maar de tijd om te gaan basketballen naderde, dus we zeiden de mensen gedag en gingen op weg naar het sportcomplex dat we hoopten te vinden. Na een telefoontje en wat aanwijzingen kwamen we op tijd aan en hebben we met zo’n 18 jongelui anderhalf uur gebasketbald. Misschien denk dat die kleine Indiërs er niets van zouden bakken, maar Martjan en ik behoorde duidelijk tot de mindere spelers. Maar aan het eind waren we wel bezweet, dus we deden in ieder geval ons best. We reden met jongen in z’n auto naar het treinstation, maar stopten onderweg nog even om te genieten van een stuk of 4 glazen versgeperste watermeloensap, ananassap, druivensap en granaatappelsap. Hmmm… granaatappelsap…
Op het station kochten we een kaartje en reisden we terug naar huis. Lekker uitgeput van de dag ploften we op ons bed neer, aten we dinner en gingen we slapen.