Zaterdag waren we al vrij vroeg in de weer. We wilden deze dag gebruiken om alle 40 activiteiten voor bewegingsonderwijs (PE) af te ronden. Maar halverwege werden we gestoord door een telefoontje.. Een vriendin van onze collega ‘Zing’, was schoonheidsspecialiste en tevens getraind om hoofden te knippen (het haar). De dag ervoor hadden we het gehad over de noodzaak van een knipbeurt van Barts haar, dus om meteen de daad bij het woord te voegen, werden we uitgenodigd. We kregen het toch voor elkaar om de activiteiten af te krijgen en zijn vervolgens naar huize Sandra gegaan. Toen we aankwamen was Sandra net aan de beurt om haar haar opnieuw ‘het zwarte kleurtje te geven dat het ooit geweest was’ en plofden we maar neer op het bed om een Indische film te kijken. Maar al snel was Bart aan de beurt voor zijn haar. Binnen 20 minuten was het gepiept. Tevreden met het resultaat hebben we de film verder gekeken onder het genot van een kopje thee. De film duurde en duurde maar (dat schijnt hip te zijn in de Bollywoodfilms), dus voor hij afgelopen was, besloten we naar huis te gaan.
Deze zondag kozen we voor een dienst die we konden verstaan, dus gingen we naar Ashraya, de kerk waar we voorheen ook zijn geweest. Ashraya betekent trouwens ‘Shelter’, wat weer naar ‘Schuilplaats’ vertaalt kan worden J. We moesten 20 minuten in de rij staan om een kaartje te kopen dat niet eens gecontroleerd wordt, maar christelijk als we zijn, hebben we de volle 20 minuten uitgezeten en kwamen we 10 minuten te laat de kerk binnen. De enige overige plaatsen waren helemaal vooraan aan de zijkant van het podium, waar we de teksten niet mee konden lezen. Gelukkig passeerden de nummers van Hillsong de revue, dus stonden we er niet helemaal kansloos bij. De worship was echt goed en de preek helemaal: het ging over de kracht die we bezitten als christenen om te strijden tegen de macht van satan. Vaak geloven we wel dat God de macht heeft om mensen te genezen, maar geloven we niet in onszelf. Maar God heeft ons uitgekozen om Zijn lichaam te zijn. Als Jezus niet regeert hier op aarde, dan komt dat, omdat het lichaam zijn werk niet doet. Oftewel, ga geloven in jezelf als de handen en de voeten van Jezus en de kracht die God ons geeft om deze taak uit te voeren!:)
Na de dienst hebben we nagekletst met de jongeren die we tijdens de youth meeting op woensdag hebben leren kennen. We werden uitgenodigd om samen met hen om 4 uur te gaan basketballen. Om de tijd ertussen te doden, zijn we naar Sparky’s gegaan: een restaurant van YWAM, compleet Amerikaans ingericht, met alleen Amerikaans eten. Zelfs de Indiase werknemers proberen alles zo Amerikaans mogelijk uit te spreken en gooien minimaal een keer per zin het woordje ‘man’ (spreek uit ‘men’) erin. Na alle rijst, idly, chapati en curry, was een westerse maaltijd zooow welkom! Martjan aan de steak en Bart aan de hamburger. Hmmm… steak and hamburger…
Nadat we onze maaltijd ophadden, zijn we nog en YWAM arts-and-crafts-winkeltje ingegaan, maar al snel waren we hier op uitgekeken en gingen we op zoek naar een leuke buurt om in rond te wandelen en om foto’s te maken. Na ruim een kwartier lopen kwamen we een wat armere buurt tegen, waar we wat kinderen zagen spelen. Het tafereel vroeg gewoon om een foto, maar dan moet je er rekening mee houden dat je het eerste kwartier niet van de kinderen af bent. Dus na een aantal foto’s van ze gemaakt te hebben, na wel 20 keer verteld te hebben hoe we heten, liepen we door met een horde kinderen achter ons aan. De hele buurt had al snel door wat er aan de hand was en alle baby’s en mooie kindjes werden tevoorschijn getoverd om op de foto gezet te worden. We kregen weer water aangeboden en genoten van alles wat we zagen: de huisjes, het wassen van kleren midden op de straat, alle loslopende geiten en natuurlijk ook wel de aandacht van alle mensen. Maar de tijd om te gaan basketballen naderde, dus we zeiden de mensen gedag en gingen op weg naar het sportcomplex dat we hoopten te vinden. Na een telefoontje en wat aanwijzingen kwamen we op tijd aan en hebben we met zo’n 18 jongelui anderhalf uur gebasketbald. Misschien denk dat die kleine Indiërs er niets van zouden bakken, maar Martjan en ik behoorde duidelijk tot de mindere spelers. Maar aan het eind waren we wel bezweet, dus we deden in ieder geval ons best. We reden met jongen in z’n auto naar het treinstation, maar stopten onderweg nog even om te genieten van een stuk of 4 glazen versgeperste watermeloensap, ananassap, druivensap en granaatappelsap. Hmmm… granaatappelsap…
Op het station kochten we een kaartje en reisden we terug naar huis. Lekker uitgeput van de dag ploften we op ons bed neer, aten we dinner en gingen we slapen.
woensdag 21 november 2007
Week 3: Fietsen, vuurwerk, en de politie in Chennai
Deze week stond in het teken van ‘Diwali’: een feest dat zijn achtergrond kent in het Hindoeïsme en vertaald kan worden naar ‘Feest van het licht’. Deze week zouden de huizen verlicht worden door kleine olielampjes rond het huis. Op donderdag zou het hoogtepunt komen van dit feest en zal de hele dag vuurwerk afgestoken worden en hijsen de mensen zich in hun mooiste outfit. Maar vandaag was het nog niet zover. We gingen via bus en auto naar school en pikten onderweg Rachel op. De donderdag ervoor hadden we een gymles gegeven en vandaag was het de beurt van de leerkrachten zelf. Zij zouden dezelfde activiteiten gaan geven als wij de donderdag ervoor. Wij observeerden hoe zij hun les gaven.
Wat ons al was opgevallen en waar de leerkrachten die les gaven nu ook over struikelden, is het feit dat de kinderen het heel erg moeilijk vinden om op te letten tijdens de instructie en om de opdracht van het spel te snappen. Verder lopen ze motorisch ook achter op de kinderen in Nederland. Dit geldt met name voor de jongere groepen. Dit is misschien ook niet vreemd aangezien ze voor onze komst praktisch niets aan lichamelijke opvoeding deden.
Maar voor ons was de frustratie bij de leerkrachten best grappig om te zien, wanneer de kinderen de bal doodleuk heel voorzichtig in de handen van de lummel rollen.
De les met de oudere kinderen ging een heel stuk beter en het was echt tof om te zien hoe ‘miss Zing’ de dingen de we de les ervoor voor hadden gedaan, overgenomen had. Aan het einde van de les gaven we de leerkrachten tips voor hun volgende PE-les.
Tussen de middag zijn we naar het huis van Lora gegaan. Dit in verband met twee fietsen die voor ons geregeld worden. Jaja, we gaan het verkeer van Chennai verkennen per fiets. Een van de fietsen kon nog wel een opknapbeurt gebruiken, dus na een heerlijke lunch van soep, salade en tosti’s, propten we de fiets in een tuktuk en hebben we hem afgeleverd bij een fietsenmaker die de fiets voor 10 rupees (19 eurocent) een opknapbeurt gaf.
Vervolgens hebben we de middag verder gewerkt aan de PE-leerlijn die we de school mee willen geven als we hier klaar zijn. Na schooltijd hadden we een vergadering gepland met alle leerkrachten die rekenen geven. We hebben het met ze gehad over de moeilijkheden die ze ondervonden met het lesgeven en hoe we met behulp van extra materiaal de leerkrachten tegemoet kunnen komen. De volgende vergadering zullen we twee van deze moeilijkheden voor ze uitwerken om een voorbeeld te stellen hoe je met extra materiaal kunt werken.
Dinsdag verder doorgewerkt aan de leerlijn voor PE en ’s middags voor het eerst op de fiets naar huis. We pikten de fiets van de fietsenmaker op, dronken nog een kopje thee bij een theehuisje en gaan met die banaan. Het is wonderlijk om te zien hoe snel we Indische manier van rijden zelf toepassen. We hebben in de 2 weken die we hier zitten de Indiase verkeersregels aardig op weten te pikken:
- Als je voor iemand anders rijd of loopt, heb je in principe voorrang en dat geeft jou dus ook het recht anderen af te snijden.
- Hoe groter je bent, (denk aan bus in vergelijking met een voetganger) hoe meer de bovenstaande regel van toepassing is.
- De eerste regel geldt alleen niet als er getoeterd wordt. Helemaal als voetganger moet je wanneer er getoeterd wordt simpelweg recht door blijven lopen, juist niet aan de kant gaan, want ze kunnen je van beide kanten passeren, dus als je aan de kant gaat heb je kans, dat je juist voor de tuktuk, scooter of wat dan ook springt.
Hoe lekker het fietsen ook ging, toch voelde Bart plots dat alles niet helemaal koek en ei was. De warme, zweterige plek op zijn linkerbovenbeen, veroorzaakt door zijn portemonnee, voelde ineens wat minder warm en zweterig. Verschrikt begon hij al zijn zakken te doorzoeken. “Martjan! M’n portemonnee is kwijt!” Zich niets aantrekkende van het drukke verkeer en het feit dat hij spook reed, begon hij zich een weg te banen door tegemoet komende verkeer. Martjan, zijn trouwe metgezel, volgde hem op het wiel (de voet?). Na ongeveer 200 meter fietsen stond Bart abrupt stil… Daar lag.. alleen nog een verzekeringspasje op naam van B. Harder. De winkelmedewerker die een paar meter ernaast aan het werk was, werd ruw verstoord in zijn werkzaamheden. “Have you seen who took my wallet? Did you pick up my wallet? Where is it?” De arme man wist van niets, of deed heel goed alsof. Na nog verschillende mensen verhoord te hebben, besloten we naar het politiebureau te gaan. We werden vriendelijk verwelkomt en Bart mocht een keurige brief gaan schrijven met wat er precies gebeurt was, waar het gebeurt was en wat er allemaal kwijt was. Toen de brief klaar was, mocht hij deze drie meter verder aan een man geven die alle gegevens opnieuw opschreef. Ondertussen werden we flink verhoord over wie we waren en wat we kwamen doen in Chennai. Er werd een kopje koffie voor ons geregeld en na afloop vroegen we of ze op de foto mochten nemen. Minstens net zo enthousiast als alle kinderen die hier vragen om op de foto gezet te worden, haalden ze alle aanwezige collega’s erbij, kwam de koffiemaker van de overkant erbij staan en maakten we verscheidene foto’s.
Na ons politieavontuur fietsten we verder naar huis. Volkomen uitgeput kwamen we thuis aan, waar we Stephen over ons avontuur vertelden.
Woensdag weer aan PE gewerkt en ’s middags zijn we met Elisabeth meegegaan naar het huis van Lora. We zouden vandaar met de auto naar het huis van Sandra rijden, om wat spullen voor Lora en voor Elisabeth’s nieuwe woning op te halen. Al snel zaten we dus in de auto met Lora achter het stuur. Bij Sandra’s huis aangekomen zagen we dat er ook drie jongens waren van de groep YWAM-ers die de keer ervoor samen met ons bij Lora hadden gegeten. Met z’n vijven werkten we tafels, stoelen, airconditioningapparaten en dergelijk het huis uit en laadden we een gehuurd verhuisautootje vol. Vervolgens weer terug naar ‘Park Dugar’, waar Lora en Elisabeth wonen en uitladen die boel. Na getrakteerd te zijn op een flink glas ‘lemonade’ en zelfgebakken chocolatechip cookies, gingen de drie jongens er vandoor. Maar na een minuut stonden ze plots weer binnen. Ze waren terug gekomen omdat ze eigenlijk nog graag voor ons wilden bidden. Echt zo cool! Dus ze baden voor ons en voor de tijd die we nog bij Asha Kendra mochten hebben en vroegen een zegen voor het werk dat we doen, zodat het zijn vrucht mag gaan dragen. Daarna hebben we opnieuw afscheid genomen en gingen ze er echt vandoor. Wij hadden het plan om weer naar de jeugdmeeting te gaan van de kerk, maar vanwege tijd besloten we om de avond te blijven eten en daar te blijven. We aten ‘macaroni and cheese’ en vervolgens speelden we twee potjes Kolonisten van Catan. We hadden een hele gezellige avond en zijn om half 12 naar huis gegaan, met de heerlijke gedachte dat we de volgende ochtend uit konden slapen vanwege Diwali.
Diwali op zijn hoogtepunt: al vroeg in de ochtend hoorden we de eerste knallen. Van heel lang uitslapen was dus ook geen sprake. Om een uur of 9 zijn we dus toch maar ons bed uitgegaan. Als we niet geweten hadden dat er vandaag vuurwerk afgestoken zou worden, dan zouden we het idee gehad hebben dat Pakistan, India de oorlog verklaard had en Chennai als eerste doelwit uitgekozen was. De Nederlandse astronauten zijn vrij weinig tot niets vergeleken het geschut wat ze hier gebruiken. Wat ze er leuk aan vinden is ons een raadsel. Maar rond de middag besloot Bart om toch even buiten een kijkje te gaan nemen.
‘Er was nog weinig te zien en het was vrij rustig om straat. Toch liep ik op de terugweg een heuse Indiër tegen het lijf. Met een simpele groet kwam ik niet van de man af, met als gevolg dat ik 5 minuten later bij de man aan tafel zat. Verschillende Indiase hapjes werden me voorgezet. De man sprak slecht Engels, dus ik maar vriendelijk lachen maar me intussen heel ongemakkelijk voelen. Toen me gevraagd werd of ik Idly wilde met een chutney, begon ik vriendelijk, doch dringend te weigeren. Maar natuurlijk verstonden ze er niets van, dus even later zat ik aan de Idly met chutney (een Indiase specialiteit: een soort gestoomde kussentjes van een rijstmengsel). Nu moet je weten dat wij het niet zo hebben met de Idly. Anders gezegd: als we meer dan 1 zo’n geval op moeten eten krijgen we kotsneigingen. Slim als ik dacht te zijn, at ik het enige Idly-kussentje erg snel op. Dan heb ik het maar gehad, zo dacht ik. Hier denken ze anders: Zo.. die heeft hij snel opgegeten! Hij lust er vast nog wel een! Zodoende zat ik al snel mijn tweede Idly-geval op te eten: verstand op nul en gewoon eten!
Toen alles wonder boven wonder toch naar binnen gewerkt was, kreeg ik van moederlief (die me ook bediend had) een zak met bananen mee. Ik kon weer gaan en de man die me meegenomen had, bracht me weg tot aan ons huis. In zijn jammerlijke Engels begon hij opnieuw dingen te vragen, dus ik haalde Stephen er maar bij. Hij had graag nog een keer ontbijt voor me gemaakt, maar Stephen legde uit dat dat moeilijk zou gaan, omdat we elke ochtend vroeg op school moesten zijn. Ik zei de man gedag en snelde naar Martjan om het hele avontuur te vertellen.’
Tegen de tijd dat het donker werd, begon het vuurwerk toe te nemen en kwam ook het siervuurwerk te voorschijn. Opnieuw ging Bart op pad, terwijl Martjan met zijn ouders aan het bellen was.
‘Op zoek naar leuke kiekjes, kwam ik terecht in een gezellige straat met veel kinderen die bezig waren met het afsteken van vuurwerk. Natuurlijk werd mij wel 20 keer gevraagd ‘What my name’ is en wilde iedereen op de foto. Het duurde niet lang voordat ik door een van de ouders uitgenodigd werd om koffie te drinken. Ik werd meegenomen naar een klein huisje, met alleen een woonkamertje en een keukentje. In het woonkamertje stond 1 en een televisie. Geen tafels of stoelen. Op het bed werd een dekentje neergelegd en daar mocht ik op gaan zitten. Alle kinderen waren meegekomen, met het gevolg dat er zo’n 15 kinderen in en rond een kamertje van 7 m2 stonden. Ik kon opnieuw niet veel doen dan vriendelijk lachen. Ik kreeg koffie met verschillende Indiase koffietussendoortjes. Intussen maakte ik maar wat foto’s van de mensen, anders werd het ook zo’n stille bedoening. Na een kwartier lang te hebben geglimlacht gingen we weer naar buiten, maakte ik nog wat foto’s en ging ik weer verder op pad. Ik kwam opnieuw langs een leuk straatje en ging er een kijkje nemen. Ik had me voorgenomen nu niet meer bij mensen naar binnen te gaan, dus vroeg ik me af of het slim was om een foto te maken. Ik besloot het risico te nemen en maakte een foto. Een dwaze keus. Meteen werd ik uitgenodigd om een hapje mee te eten. Ik legde uit dat er thuis een maaltijd op me wachtte, dus dat het echt niet kon. Maar dat begrepen ze natuurlijk weer niet, dus toen ik hardnekkig buiten bleef staan, kwamen ze het eten naar buiten brengen. Tot mijn grote verrassing ontdekte ik dat er opnieuw Idly op mijn bord lag. Hmmmm… Idly…
Toen ik toch aan het eten was, besloot ik dat ik nu ook net zo goed met ze mee naar binnen kon gaan. De Idly had een ander sausje en ik proefde zowaar iets van vlees, dus het was best lekker. Na het opgegeten te hebben werd me gewezen waar ik mijn handen kon wassen en vervolgens zei ik iedereen gedag en ging richting huis.’
Tegen de tijd dat Bart thuis kwam, was het tijd om te eten. Bart hoefde vreemd genoeg niet, dus hij mocht toekijken hoe Martjan de chapati opat. Vervolgens zijn beide heren nog een blokje om gegaan om te kijken wat het vuurwerk deed. Het meeste vuurwerk was echter voorbij.
Vrijdag werd er nog steeds vuurwerk afgestoken, maar was het hoogtepunt duidelijk voorbij. Ook vandaag was een vrije dag vanwege het feest. We hebben de site wat bijgewerkt en hadden rond half 5 met Rachel afgesproken op het station. Samen met haar haalden we Zing op, die bij Sandra woont en gingen we met zijn vieren op weg naar St. Tomas Mount. Dit is de berg waarvan men beweerd dat de apostel Tomas er vermoord is. Een breed pad leidde ons naar boven. Langs het pad waren beelden te zien van de lijdensweg van Jezus. Bovenaan de berg, ging net de zon onder. We waren aangekomen op een soort groot plein. Midden op het plein stond een katholiek kerkje. We deden onze schoenen uit en gingen naar binnen. Het was echt raar om te zien dat de apostel Tomas hier echt soort van vereerd werd. Ook voor andere beelden die er stonden werd gebeden. Echt zo krom dat de man, die anderen erop wees dat Jezus vereert moet worden, nu zelf vereerd wordt. Iets wat ingaat tegen zijn hele bedoeling! Maar vanaf de berg hadden we een mooi uitzicht over de hele stad. Zing had wat zakjes chips ingeslagen en met zijn vieren op een rij zaten we te genieten van het uitzicht, het vuurwerk dat nog steeds afgestoken werd en de toffe gesprekken die we met elkaar hadden. Na geruime tijd liepen we weer naar beneden en gingen we richting huis, waar Stephen en Priscilla een maaltijd voor ons klaar hadden staan.
Wat ons al was opgevallen en waar de leerkrachten die les gaven nu ook over struikelden, is het feit dat de kinderen het heel erg moeilijk vinden om op te letten tijdens de instructie en om de opdracht van het spel te snappen. Verder lopen ze motorisch ook achter op de kinderen in Nederland. Dit geldt met name voor de jongere groepen. Dit is misschien ook niet vreemd aangezien ze voor onze komst praktisch niets aan lichamelijke opvoeding deden.
Maar voor ons was de frustratie bij de leerkrachten best grappig om te zien, wanneer de kinderen de bal doodleuk heel voorzichtig in de handen van de lummel rollen.
De les met de oudere kinderen ging een heel stuk beter en het was echt tof om te zien hoe ‘miss Zing’ de dingen de we de les ervoor voor hadden gedaan, overgenomen had. Aan het einde van de les gaven we de leerkrachten tips voor hun volgende PE-les.
Tussen de middag zijn we naar het huis van Lora gegaan. Dit in verband met twee fietsen die voor ons geregeld worden. Jaja, we gaan het verkeer van Chennai verkennen per fiets. Een van de fietsen kon nog wel een opknapbeurt gebruiken, dus na een heerlijke lunch van soep, salade en tosti’s, propten we de fiets in een tuktuk en hebben we hem afgeleverd bij een fietsenmaker die de fiets voor 10 rupees (19 eurocent) een opknapbeurt gaf.
Vervolgens hebben we de middag verder gewerkt aan de PE-leerlijn die we de school mee willen geven als we hier klaar zijn. Na schooltijd hadden we een vergadering gepland met alle leerkrachten die rekenen geven. We hebben het met ze gehad over de moeilijkheden die ze ondervonden met het lesgeven en hoe we met behulp van extra materiaal de leerkrachten tegemoet kunnen komen. De volgende vergadering zullen we twee van deze moeilijkheden voor ze uitwerken om een voorbeeld te stellen hoe je met extra materiaal kunt werken.
Dinsdag verder doorgewerkt aan de leerlijn voor PE en ’s middags voor het eerst op de fiets naar huis. We pikten de fiets van de fietsenmaker op, dronken nog een kopje thee bij een theehuisje en gaan met die banaan. Het is wonderlijk om te zien hoe snel we Indische manier van rijden zelf toepassen. We hebben in de 2 weken die we hier zitten de Indiase verkeersregels aardig op weten te pikken:
- Als je voor iemand anders rijd of loopt, heb je in principe voorrang en dat geeft jou dus ook het recht anderen af te snijden.
- Hoe groter je bent, (denk aan bus in vergelijking met een voetganger) hoe meer de bovenstaande regel van toepassing is.
- De eerste regel geldt alleen niet als er getoeterd wordt. Helemaal als voetganger moet je wanneer er getoeterd wordt simpelweg recht door blijven lopen, juist niet aan de kant gaan, want ze kunnen je van beide kanten passeren, dus als je aan de kant gaat heb je kans, dat je juist voor de tuktuk, scooter of wat dan ook springt.
Hoe lekker het fietsen ook ging, toch voelde Bart plots dat alles niet helemaal koek en ei was. De warme, zweterige plek op zijn linkerbovenbeen, veroorzaakt door zijn portemonnee, voelde ineens wat minder warm en zweterig. Verschrikt begon hij al zijn zakken te doorzoeken. “Martjan! M’n portemonnee is kwijt!” Zich niets aantrekkende van het drukke verkeer en het feit dat hij spook reed, begon hij zich een weg te banen door tegemoet komende verkeer. Martjan, zijn trouwe metgezel, volgde hem op het wiel (de voet?). Na ongeveer 200 meter fietsen stond Bart abrupt stil… Daar lag.. alleen nog een verzekeringspasje op naam van B. Harder. De winkelmedewerker die een paar meter ernaast aan het werk was, werd ruw verstoord in zijn werkzaamheden. “Have you seen who took my wallet? Did you pick up my wallet? Where is it?” De arme man wist van niets, of deed heel goed alsof. Na nog verschillende mensen verhoord te hebben, besloten we naar het politiebureau te gaan. We werden vriendelijk verwelkomt en Bart mocht een keurige brief gaan schrijven met wat er precies gebeurt was, waar het gebeurt was en wat er allemaal kwijt was. Toen de brief klaar was, mocht hij deze drie meter verder aan een man geven die alle gegevens opnieuw opschreef. Ondertussen werden we flink verhoord over wie we waren en wat we kwamen doen in Chennai. Er werd een kopje koffie voor ons geregeld en na afloop vroegen we of ze op de foto mochten nemen. Minstens net zo enthousiast als alle kinderen die hier vragen om op de foto gezet te worden, haalden ze alle aanwezige collega’s erbij, kwam de koffiemaker van de overkant erbij staan en maakten we verscheidene foto’s.
Na ons politieavontuur fietsten we verder naar huis. Volkomen uitgeput kwamen we thuis aan, waar we Stephen over ons avontuur vertelden.
Woensdag weer aan PE gewerkt en ’s middags zijn we met Elisabeth meegegaan naar het huis van Lora. We zouden vandaar met de auto naar het huis van Sandra rijden, om wat spullen voor Lora en voor Elisabeth’s nieuwe woning op te halen. Al snel zaten we dus in de auto met Lora achter het stuur. Bij Sandra’s huis aangekomen zagen we dat er ook drie jongens waren van de groep YWAM-ers die de keer ervoor samen met ons bij Lora hadden gegeten. Met z’n vijven werkten we tafels, stoelen, airconditioningapparaten en dergelijk het huis uit en laadden we een gehuurd verhuisautootje vol. Vervolgens weer terug naar ‘Park Dugar’, waar Lora en Elisabeth wonen en uitladen die boel. Na getrakteerd te zijn op een flink glas ‘lemonade’ en zelfgebakken chocolatechip cookies, gingen de drie jongens er vandoor. Maar na een minuut stonden ze plots weer binnen. Ze waren terug gekomen omdat ze eigenlijk nog graag voor ons wilden bidden. Echt zo cool! Dus ze baden voor ons en voor de tijd die we nog bij Asha Kendra mochten hebben en vroegen een zegen voor het werk dat we doen, zodat het zijn vrucht mag gaan dragen. Daarna hebben we opnieuw afscheid genomen en gingen ze er echt vandoor. Wij hadden het plan om weer naar de jeugdmeeting te gaan van de kerk, maar vanwege tijd besloten we om de avond te blijven eten en daar te blijven. We aten ‘macaroni and cheese’ en vervolgens speelden we twee potjes Kolonisten van Catan. We hadden een hele gezellige avond en zijn om half 12 naar huis gegaan, met de heerlijke gedachte dat we de volgende ochtend uit konden slapen vanwege Diwali.
Diwali op zijn hoogtepunt: al vroeg in de ochtend hoorden we de eerste knallen. Van heel lang uitslapen was dus ook geen sprake. Om een uur of 9 zijn we dus toch maar ons bed uitgegaan. Als we niet geweten hadden dat er vandaag vuurwerk afgestoken zou worden, dan zouden we het idee gehad hebben dat Pakistan, India de oorlog verklaard had en Chennai als eerste doelwit uitgekozen was. De Nederlandse astronauten zijn vrij weinig tot niets vergeleken het geschut wat ze hier gebruiken. Wat ze er leuk aan vinden is ons een raadsel. Maar rond de middag besloot Bart om toch even buiten een kijkje te gaan nemen.
‘Er was nog weinig te zien en het was vrij rustig om straat. Toch liep ik op de terugweg een heuse Indiër tegen het lijf. Met een simpele groet kwam ik niet van de man af, met als gevolg dat ik 5 minuten later bij de man aan tafel zat. Verschillende Indiase hapjes werden me voorgezet. De man sprak slecht Engels, dus ik maar vriendelijk lachen maar me intussen heel ongemakkelijk voelen. Toen me gevraagd werd of ik Idly wilde met een chutney, begon ik vriendelijk, doch dringend te weigeren. Maar natuurlijk verstonden ze er niets van, dus even later zat ik aan de Idly met chutney (een Indiase specialiteit: een soort gestoomde kussentjes van een rijstmengsel). Nu moet je weten dat wij het niet zo hebben met de Idly. Anders gezegd: als we meer dan 1 zo’n geval op moeten eten krijgen we kotsneigingen. Slim als ik dacht te zijn, at ik het enige Idly-kussentje erg snel op. Dan heb ik het maar gehad, zo dacht ik. Hier denken ze anders: Zo.. die heeft hij snel opgegeten! Hij lust er vast nog wel een! Zodoende zat ik al snel mijn tweede Idly-geval op te eten: verstand op nul en gewoon eten!
Toen alles wonder boven wonder toch naar binnen gewerkt was, kreeg ik van moederlief (die me ook bediend had) een zak met bananen mee. Ik kon weer gaan en de man die me meegenomen had, bracht me weg tot aan ons huis. In zijn jammerlijke Engels begon hij opnieuw dingen te vragen, dus ik haalde Stephen er maar bij. Hij had graag nog een keer ontbijt voor me gemaakt, maar Stephen legde uit dat dat moeilijk zou gaan, omdat we elke ochtend vroeg op school moesten zijn. Ik zei de man gedag en snelde naar Martjan om het hele avontuur te vertellen.’
Tegen de tijd dat het donker werd, begon het vuurwerk toe te nemen en kwam ook het siervuurwerk te voorschijn. Opnieuw ging Bart op pad, terwijl Martjan met zijn ouders aan het bellen was.
‘Op zoek naar leuke kiekjes, kwam ik terecht in een gezellige straat met veel kinderen die bezig waren met het afsteken van vuurwerk. Natuurlijk werd mij wel 20 keer gevraagd ‘What my name’ is en wilde iedereen op de foto. Het duurde niet lang voordat ik door een van de ouders uitgenodigd werd om koffie te drinken. Ik werd meegenomen naar een klein huisje, met alleen een woonkamertje en een keukentje. In het woonkamertje stond 1 en een televisie. Geen tafels of stoelen. Op het bed werd een dekentje neergelegd en daar mocht ik op gaan zitten. Alle kinderen waren meegekomen, met het gevolg dat er zo’n 15 kinderen in en rond een kamertje van 7 m2 stonden. Ik kon opnieuw niet veel doen dan vriendelijk lachen. Ik kreeg koffie met verschillende Indiase koffietussendoortjes. Intussen maakte ik maar wat foto’s van de mensen, anders werd het ook zo’n stille bedoening. Na een kwartier lang te hebben geglimlacht gingen we weer naar buiten, maakte ik nog wat foto’s en ging ik weer verder op pad. Ik kwam opnieuw langs een leuk straatje en ging er een kijkje nemen. Ik had me voorgenomen nu niet meer bij mensen naar binnen te gaan, dus vroeg ik me af of het slim was om een foto te maken. Ik besloot het risico te nemen en maakte een foto. Een dwaze keus. Meteen werd ik uitgenodigd om een hapje mee te eten. Ik legde uit dat er thuis een maaltijd op me wachtte, dus dat het echt niet kon. Maar dat begrepen ze natuurlijk weer niet, dus toen ik hardnekkig buiten bleef staan, kwamen ze het eten naar buiten brengen. Tot mijn grote verrassing ontdekte ik dat er opnieuw Idly op mijn bord lag. Hmmmm… Idly…
Toen ik toch aan het eten was, besloot ik dat ik nu ook net zo goed met ze mee naar binnen kon gaan. De Idly had een ander sausje en ik proefde zowaar iets van vlees, dus het was best lekker. Na het opgegeten te hebben werd me gewezen waar ik mijn handen kon wassen en vervolgens zei ik iedereen gedag en ging richting huis.’
Tegen de tijd dat Bart thuis kwam, was het tijd om te eten. Bart hoefde vreemd genoeg niet, dus hij mocht toekijken hoe Martjan de chapati opat. Vervolgens zijn beide heren nog een blokje om gegaan om te kijken wat het vuurwerk deed. Het meeste vuurwerk was echter voorbij.
Vrijdag werd er nog steeds vuurwerk afgestoken, maar was het hoogtepunt duidelijk voorbij. Ook vandaag was een vrije dag vanwege het feest. We hebben de site wat bijgewerkt en hadden rond half 5 met Rachel afgesproken op het station. Samen met haar haalden we Zing op, die bij Sandra woont en gingen we met zijn vieren op weg naar St. Tomas Mount. Dit is de berg waarvan men beweerd dat de apostel Tomas er vermoord is. Een breed pad leidde ons naar boven. Langs het pad waren beelden te zien van de lijdensweg van Jezus. Bovenaan de berg, ging net de zon onder. We waren aangekomen op een soort groot plein. Midden op het plein stond een katholiek kerkje. We deden onze schoenen uit en gingen naar binnen. Het was echt raar om te zien dat de apostel Tomas hier echt soort van vereerd werd. Ook voor andere beelden die er stonden werd gebeden. Echt zo krom dat de man, die anderen erop wees dat Jezus vereert moet worden, nu zelf vereerd wordt. Iets wat ingaat tegen zijn hele bedoeling! Maar vanaf de berg hadden we een mooi uitzicht over de hele stad. Zing had wat zakjes chips ingeslagen en met zijn vieren op een rij zaten we te genieten van het uitzicht, het vuurwerk dat nog steeds afgestoken werd en de toffe gesprekken die we met elkaar hadden. Na geruime tijd liepen we weer naar beneden en gingen we richting huis, waar Stephen en Priscilla een maaltijd voor ons klaar hadden staan.
donderdag 8 november 2007
Proeven van de Tamilcultuur
Na uitgeslapen, ontbeten en gerelaxt te hebben, vertrokken we richting het huis van Laura om daar te internetten en te lunchen. Om 17:00 uur vertrokken we richting St. Thomas Mount station om daar door Rachel te worden opgehaald om bij haar te dineren. Rachel werkt als leerkracht op de Asha Kendra school en is ongeveer 23 jaar oud. Ze is niet zo groot en bestempelt 28 graden als koud.
We gingen lopend naar het huis van Rachel en onderweg legden we nog even een bezoek af bij Manon?, een vriendin van haar. Zij woonde in een smal steegje met huisje van steen en een rieten dak. Toen we het huisje binnengingen moesten we bukken, omdat we anders ons hoofd zouden stoten aan de deurpost. Er werd koffie voor ons gemaakt en we maakten kennis met de broer en de schoonzus van Manon. Nadat ze uitgelachen waren om de betekenis van Martjan in Tamil (zwager, boezemvriend) hadden we wat gesprekken over het werk van Manon bij YWAM. Toen we wilden weggaan, vroeg Rachel of we voor ze wilden bidden. We baden voor de gezondheid en het werk van Manon en het huwelijk van haar broer en schoonzus. Nadat we afscheid genomen hadden, kregen we nog even te horen dat we allebei een babyface hadden.
Na 10 minuten lopen kwamen we in de buurt van het huis van Rachel; een gezellige buurt met kleine huisjes en steegjes. We werden vriendelijk verwelkomt door de zus, de broer en een vriendin van Rachel. Het huisje bestaat uit een woonkamertje waar ook de vrouwen slapen, een slaapkamer voor de mannen, een keukentje en een soort van tuintje waar ze zichzelf en hun kleren wassen. Na een kwartiertje was het eten klaar en konden Bart en ik eten onder het toeziend oog van de rest. Het is hier namelijk de gewoonte om eerst je gasten te laten eten en daarna pas zelf te eten. Het eten was heel lekker en er was meer dan genoeg. Ze waren heel gastvrij en boden van alles aan ons aan, terwijl ze zelf bijna niks hebben.
Na het eten pakte Martjan de gitaar en hebben we een aantal aanbiddingsliederen met elkaar gezongen. Daarna hebben we met elkaar gebeden en dat was heel cool! Heel tof om te beseffen dat we allemaal een relatie met dezelfde God hebben en Hij van ons houdt.
Rachel en haar broer brachten ons nog even naar een hoofdweg en hielpen ons met het regelen van een auto. Bij huis aangekomen, mochten we voor de rugpijn van de bestuurder van de auto bidden. Hij vond het wel mooi en had tranen in z’n ogen toen we wegliepen. Moe maar voldaan ploften we neer op ons bed om al snel in slaap te vallen.
Zondag zijn we met Steven en Prescilla meegegaan naar hun kerk. We gingen op de scooter en dat was de eerste echte keer voor ons. Het was nog vrij rustig op de weg, dus het scooter rijden ging lekker. Toen we bij de kerk aankwamen was de dienst al begonnen. Het was een kleine Tamil church met ongeveer 50 mensen. De mannen en vrouwen zaten gescheiden van elkaar en de mannen zaten op stoelen en de vrouwen zaten op de grond. Er was een klein bandje dat bestond uit een drum, een jambee en een keyboard. Alles was in het Tamil, dus begrijpen wat er gezongen en gezegd werd, was voor ons vrij lastig. Steven vertaalde af en toe was voor ons. Na het zingen hield de pastor de preek, die ging over het geven van geld/offers aan God. Na de preek werden we blijkbaar voorgesteld, want plots draaiden alle hoofden zich naar ons toe. We werden naar voren gevraagd en we stelden ons voor. De naam ‘Martjan’ was ook hier weer heel grappig voor iedereen. Vervolgens kregen we de tijd om 3 liederen te zingen. Martjan had de gitaar van Rachel geleend en toen we eenmaal zongen, kwam al snel de drummer om mee te gaan drummen. We zongen ‘Hosanna’, ‘Our God reigns’ and het dooplied van Bart ‘Before You’. De mensen vonden het wel mooi volgens ons en na ons optreden volgde een andere preek, die ging over afgoden. Na deze preek kwam het avondmaal. Iedereen ging geknield zitten en de pastor kwam langs met het brood en de wijn.
Na de dienst werd de kerkzaal omgebouwd tot eetgelegenheid en kwamen grote pannen met rijst tevoorschijn. Het viel ons op dat de mensen onwijs veel rijst aten.
Nadat we ons voorgesteld hadden in de jeugdgroep en vragen hadden beantwoordt over Nederland, ging de jeugd een dramastuk oefenen. Dit zouden ze over een paar weken gaan opvoeren op straat. Om drie uur gingen we op de scooter richting huis. Moe van de dienst en de ervaringen hebben we nog een film gekeken dan gerelaxt.
We gingen lopend naar het huis van Rachel en onderweg legden we nog even een bezoek af bij Manon?, een vriendin van haar. Zij woonde in een smal steegje met huisje van steen en een rieten dak. Toen we het huisje binnengingen moesten we bukken, omdat we anders ons hoofd zouden stoten aan de deurpost. Er werd koffie voor ons gemaakt en we maakten kennis met de broer en de schoonzus van Manon. Nadat ze uitgelachen waren om de betekenis van Martjan in Tamil (zwager, boezemvriend) hadden we wat gesprekken over het werk van Manon bij YWAM. Toen we wilden weggaan, vroeg Rachel of we voor ze wilden bidden. We baden voor de gezondheid en het werk van Manon en het huwelijk van haar broer en schoonzus. Nadat we afscheid genomen hadden, kregen we nog even te horen dat we allebei een babyface hadden.
Na 10 minuten lopen kwamen we in de buurt van het huis van Rachel; een gezellige buurt met kleine huisjes en steegjes. We werden vriendelijk verwelkomt door de zus, de broer en een vriendin van Rachel. Het huisje bestaat uit een woonkamertje waar ook de vrouwen slapen, een slaapkamer voor de mannen, een keukentje en een soort van tuintje waar ze zichzelf en hun kleren wassen. Na een kwartiertje was het eten klaar en konden Bart en ik eten onder het toeziend oog van de rest. Het is hier namelijk de gewoonte om eerst je gasten te laten eten en daarna pas zelf te eten. Het eten was heel lekker en er was meer dan genoeg. Ze waren heel gastvrij en boden van alles aan ons aan, terwijl ze zelf bijna niks hebben.
Na het eten pakte Martjan de gitaar en hebben we een aantal aanbiddingsliederen met elkaar gezongen. Daarna hebben we met elkaar gebeden en dat was heel cool! Heel tof om te beseffen dat we allemaal een relatie met dezelfde God hebben en Hij van ons houdt.
Rachel en haar broer brachten ons nog even naar een hoofdweg en hielpen ons met het regelen van een auto. Bij huis aangekomen, mochten we voor de rugpijn van de bestuurder van de auto bidden. Hij vond het wel mooi en had tranen in z’n ogen toen we wegliepen. Moe maar voldaan ploften we neer op ons bed om al snel in slaap te vallen.
Zondag zijn we met Steven en Prescilla meegegaan naar hun kerk. We gingen op de scooter en dat was de eerste echte keer voor ons. Het was nog vrij rustig op de weg, dus het scooter rijden ging lekker. Toen we bij de kerk aankwamen was de dienst al begonnen. Het was een kleine Tamil church met ongeveer 50 mensen. De mannen en vrouwen zaten gescheiden van elkaar en de mannen zaten op stoelen en de vrouwen zaten op de grond. Er was een klein bandje dat bestond uit een drum, een jambee en een keyboard. Alles was in het Tamil, dus begrijpen wat er gezongen en gezegd werd, was voor ons vrij lastig. Steven vertaalde af en toe was voor ons. Na het zingen hield de pastor de preek, die ging over het geven van geld/offers aan God. Na de preek werden we blijkbaar voorgesteld, want plots draaiden alle hoofden zich naar ons toe. We werden naar voren gevraagd en we stelden ons voor. De naam ‘Martjan’ was ook hier weer heel grappig voor iedereen. Vervolgens kregen we de tijd om 3 liederen te zingen. Martjan had de gitaar van Rachel geleend en toen we eenmaal zongen, kwam al snel de drummer om mee te gaan drummen. We zongen ‘Hosanna’, ‘Our God reigns’ and het dooplied van Bart ‘Before You’. De mensen vonden het wel mooi volgens ons en na ons optreden volgde een andere preek, die ging over afgoden. Na deze preek kwam het avondmaal. Iedereen ging geknield zitten en de pastor kwam langs met het brood en de wijn.
Na de dienst werd de kerkzaal omgebouwd tot eetgelegenheid en kwamen grote pannen met rijst tevoorschijn. Het viel ons op dat de mensen onwijs veel rijst aten.
Nadat we ons voorgesteld hadden in de jeugdgroep en vragen hadden beantwoordt over Nederland, ging de jeugd een dramastuk oefenen. Dit zouden ze over een paar weken gaan opvoeren op straat. Om drie uur gingen we op de scooter richting huis. Moe van de dienst en de ervaringen hebben we nog een film gekeken dan gerelaxt.
Week 2
Maandag:
Tot onze grote verbazing waren we zondag gebeld dat, in het zuiden van een India, maandag tot vrije dag was afgekondigd. Het had zondag de hele dag geregend en dat was reden genoeg om van maandag een vrije dag te maken. Dit nieuws kwam zeker niet als een narigheid en we maakten van de gelegenheid gebruik om weer eens wat te internetten. Op naar Elisabeth’s place. Via bus, vervolgens tuktuk en daarna share-auto hebben we binnen anderhalf uur de 10 km afgelegd en stappen we het Amerikaanse huis binnen. Elisabeth woont namelijk al een aantal maanden bij een Amerikaans gezin. De kinderen zitten op een boardingschool ergens anders en de man des huizes is op reis, dus alleen Lora is thuis, samen met Elisabeth. We worden verwend met een westerse lunch en vervolgens duiken we achter de computer. Op onze terugweg nemen we wat dvdeetjes mee en om half tien ’s avonds komen we thuis aan, waar Stephen weer een maaltijd voor ons klaar heeft staan.
Dinsdag:
Maandag is het de hele dag droog gebleven, dus dinsdag geen vrije dag. In plaats van de hele reis met de tuktuk, hebben we een goedkopere doch minder veilige manier van reizen gevonden. We nemen de bus tot ‘St. Thomas Mount Railwaystation’ en vanaf daar vergezeld Rachel ons (een collega) en proberen we zelf een tuktuk te regelen. Maar dan moet de bus maar net zin hebben om op te komen dagen. Het gevolg is dan ook, dat we 5 over 9 aankwamen, terwijl de school om 9 uur begint. Dat is hier trouwens absoluut geen ramp, dus commentaar krijgen we er ook niet op. We besluiten deze dag om te bekijken welke gymmaterialen er op school aanwezig zijn en wat we daarmee kunnen doen. Na een complete berging overhoop gehaald te hebben, maken we een mooie inventarisatielijst en bekijken we welke bewegingsactiviteiten we uit kunnen voeren. We maken het plan om zo’n 40 opdrachtkaarten in elkaar te zetten, met alle activiteiten die de klassen kunnen doen, op verschillende niveaus.
’s Middags gaan we weer met Elisabeth mee naar Lora’s huis. We zijn uitgenodigd voor een diner bij haar thuis, samen met een DTS-outreach team uit Amerika. Bart blijkt erg vaardig te zijn in het ‘garliccen’ van garlicbread en Martjan kan heel goed glazen klaar zetten. Het DTS arriveert en we stellen ons aan elkaar voor. We hebben een gezellige tijd met elkaar onder het genot van een bord spaghetti en vervolgens een chocoladecake met een hele rare, maar lekkere pudding erbij. Voor de terugreis weten we dat we ongeveer 1,5 uur moeten rekenen, dus om 9 uur vertrekken de beide heren, met een tupperware bakje onder de arm, met die lekkere vreemde pudding erin.
Woensdag:
Vandaag maken we een start met alle opdrachtkaarten die we willen gaan maken. We zitten lekker achter onze laptop en proberen woorden als handstand naar het engels te vertalen. (hendstend??)
’s Middags reizen we weer naar huis, nemen wat tijd voor onszelf en om 6 uur vertrekken we richting de kerk. Woensdagavond komen de jongeren uit de gemeente samen voor bijbelstudie, eten en tsjillen. Dat vinden wij een goed idee, dus wij erheen. Bus, trein en vervolgens share-auto en we zijn er. We vallen midden in de bijbelstudie en na even bijgefluisterd te zijn proberen we een kwartier lang uit te vinden welk bijbelboek ze behandelen. Heel lang zijn we ervan overtuigd dat het 1 Johannes is, maar als we na lang zoeken niets tegen komen waar de rest het overheeft, komen we erachter dat het Jakobus is. Tegen die tijd is de bijbelstudie afgelopen en is het etenstijd. We bestellen een dikke hamburger en leggen onze eerste contacten. Martjan hoort hele levensverhalen aan en Bart is te vinden bij de tafeltennistafel. Moe, maar voldaan keren we rond 10 uur terug.
Donderdag:
Vandaag staat in het teken van bewegingsonderwijs geven. We komen op tijd op school (de bus deed aardig) en zetten snel alles klaar. Om 9:15 uur komt de eerste groep. Ze hebben de leeftijd van kleuters, maar leren groep 3 dingen. We speelden een lummelspel van ballen over de grond rollen en we balanceerden. Het niveau is bij sommige kinderen schokkend laag. We merken echt een groot verschil met Nederland. Veel kinderen vinden het rollen van een bal heel moeilijk, en ook het lummelgedeelte van de bal zien te krijgen wordt nauwelijks gesnapt. Ze kijken vrolijk hoe de bal langs hen gespeeld wordt, of ze spelen doodleuk naar de lummel toe. Erg grappig om te zien hoe hun eigen leerkrachten gefrustreerd raken, omdat de kinderen het niet snappen J. De volgende groep zijn de ‘seniors’. Voor hen matlummelspel en balanceren. Dit gaat na enige coaching toch de goede kant op. Als laatste zetten we voor de allerkleinsten (peuterspeelzaalkinderen) een parcours klaar met balanceren, afstand springen, hordespingen en door een hoepel heen kruipen. Tot onze grote tevredenheid gaat dit erg goed. Na de middagpauze werken we weer aan de opdrachtkaarten en ’s middags gaan we naar huis.
Vrijdag:
Op school hebben we verder gewerkt met de opdrachtkaarten voor bewegingsonderwijs. Maar aan het einde van de dag ging de slippen van Bart stuk. Op de terugweg zijn we dan ook wat eerder uit de tuktuk gestapt en zijn we verschillende slipperszaken ingedoken. Maat 45 is hier echt een reuzenmaat, dus een ruime keus was er voor Bart niet. Blanke man is koning luidt het Indiase spreekwoord, dus voor Bart het wist zaten de jongens op hun knieën om verschillende slippers aan zijn voeten te schuiven. Bij het derde winkeltje slaagde hij en trots doch enigszins gepijnigd door de vorm van zijn nieuwe slipper vervolgden wij onze weg.
’s Avonds hebben we na het eten een filmpje gekeken. Stephen deed gezellig met ons mee en om half 12 gingen we naar bed, met het heerlijke idee dat we de volgende ochtend uit konden slapen.
Tot onze grote verbazing waren we zondag gebeld dat, in het zuiden van een India, maandag tot vrije dag was afgekondigd. Het had zondag de hele dag geregend en dat was reden genoeg om van maandag een vrije dag te maken. Dit nieuws kwam zeker niet als een narigheid en we maakten van de gelegenheid gebruik om weer eens wat te internetten. Op naar Elisabeth’s place. Via bus, vervolgens tuktuk en daarna share-auto hebben we binnen anderhalf uur de 10 km afgelegd en stappen we het Amerikaanse huis binnen. Elisabeth woont namelijk al een aantal maanden bij een Amerikaans gezin. De kinderen zitten op een boardingschool ergens anders en de man des huizes is op reis, dus alleen Lora is thuis, samen met Elisabeth. We worden verwend met een westerse lunch en vervolgens duiken we achter de computer. Op onze terugweg nemen we wat dvdeetjes mee en om half tien ’s avonds komen we thuis aan, waar Stephen weer een maaltijd voor ons klaar heeft staan.
Dinsdag:
Maandag is het de hele dag droog gebleven, dus dinsdag geen vrije dag. In plaats van de hele reis met de tuktuk, hebben we een goedkopere doch minder veilige manier van reizen gevonden. We nemen de bus tot ‘St. Thomas Mount Railwaystation’ en vanaf daar vergezeld Rachel ons (een collega) en proberen we zelf een tuktuk te regelen. Maar dan moet de bus maar net zin hebben om op te komen dagen. Het gevolg is dan ook, dat we 5 over 9 aankwamen, terwijl de school om 9 uur begint. Dat is hier trouwens absoluut geen ramp, dus commentaar krijgen we er ook niet op. We besluiten deze dag om te bekijken welke gymmaterialen er op school aanwezig zijn en wat we daarmee kunnen doen. Na een complete berging overhoop gehaald te hebben, maken we een mooie inventarisatielijst en bekijken we welke bewegingsactiviteiten we uit kunnen voeren. We maken het plan om zo’n 40 opdrachtkaarten in elkaar te zetten, met alle activiteiten die de klassen kunnen doen, op verschillende niveaus.
’s Middags gaan we weer met Elisabeth mee naar Lora’s huis. We zijn uitgenodigd voor een diner bij haar thuis, samen met een DTS-outreach team uit Amerika. Bart blijkt erg vaardig te zijn in het ‘garliccen’ van garlicbread en Martjan kan heel goed glazen klaar zetten. Het DTS arriveert en we stellen ons aan elkaar voor. We hebben een gezellige tijd met elkaar onder het genot van een bord spaghetti en vervolgens een chocoladecake met een hele rare, maar lekkere pudding erbij. Voor de terugreis weten we dat we ongeveer 1,5 uur moeten rekenen, dus om 9 uur vertrekken de beide heren, met een tupperware bakje onder de arm, met die lekkere vreemde pudding erin.
Woensdag:
Vandaag maken we een start met alle opdrachtkaarten die we willen gaan maken. We zitten lekker achter onze laptop en proberen woorden als handstand naar het engels te vertalen. (hendstend??)
’s Middags reizen we weer naar huis, nemen wat tijd voor onszelf en om 6 uur vertrekken we richting de kerk. Woensdagavond komen de jongeren uit de gemeente samen voor bijbelstudie, eten en tsjillen. Dat vinden wij een goed idee, dus wij erheen. Bus, trein en vervolgens share-auto en we zijn er. We vallen midden in de bijbelstudie en na even bijgefluisterd te zijn proberen we een kwartier lang uit te vinden welk bijbelboek ze behandelen. Heel lang zijn we ervan overtuigd dat het 1 Johannes is, maar als we na lang zoeken niets tegen komen waar de rest het overheeft, komen we erachter dat het Jakobus is. Tegen die tijd is de bijbelstudie afgelopen en is het etenstijd. We bestellen een dikke hamburger en leggen onze eerste contacten. Martjan hoort hele levensverhalen aan en Bart is te vinden bij de tafeltennistafel. Moe, maar voldaan keren we rond 10 uur terug.
Donderdag:
Vandaag staat in het teken van bewegingsonderwijs geven. We komen op tijd op school (de bus deed aardig) en zetten snel alles klaar. Om 9:15 uur komt de eerste groep. Ze hebben de leeftijd van kleuters, maar leren groep 3 dingen. We speelden een lummelspel van ballen over de grond rollen en we balanceerden. Het niveau is bij sommige kinderen schokkend laag. We merken echt een groot verschil met Nederland. Veel kinderen vinden het rollen van een bal heel moeilijk, en ook het lummelgedeelte van de bal zien te krijgen wordt nauwelijks gesnapt. Ze kijken vrolijk hoe de bal langs hen gespeeld wordt, of ze spelen doodleuk naar de lummel toe. Erg grappig om te zien hoe hun eigen leerkrachten gefrustreerd raken, omdat de kinderen het niet snappen J. De volgende groep zijn de ‘seniors’. Voor hen matlummelspel en balanceren. Dit gaat na enige coaching toch de goede kant op. Als laatste zetten we voor de allerkleinsten (peuterspeelzaalkinderen) een parcours klaar met balanceren, afstand springen, hordespingen en door een hoepel heen kruipen. Tot onze grote tevredenheid gaat dit erg goed. Na de middagpauze werken we weer aan de opdrachtkaarten en ’s middags gaan we naar huis.
Vrijdag:
Op school hebben we verder gewerkt met de opdrachtkaarten voor bewegingsonderwijs. Maar aan het einde van de dag ging de slippen van Bart stuk. Op de terugweg zijn we dan ook wat eerder uit de tuktuk gestapt en zijn we verschillende slipperszaken ingedoken. Maat 45 is hier echt een reuzenmaat, dus een ruime keus was er voor Bart niet. Blanke man is koning luidt het Indiase spreekwoord, dus voor Bart het wist zaten de jongens op hun knieën om verschillende slippers aan zijn voeten te schuiven. Bij het derde winkeltje slaagde hij en trots doch enigszins gepijnigd door de vorm van zijn nieuwe slipper vervolgden wij onze weg.
’s Avonds hebben we na het eten een filmpje gekeken. Stephen deed gezellig met ons mee en om half 12 gingen we naar bed, met het heerlijke idee dat we de volgende ochtend uit konden slapen.
Weekend!
Zaterdagochtend mochten we wakker worden zonder het gerinkel van de wekker. Na ons ontbijt zijn we naar buiten gegaan en hebben we in omgeving van het huis gewandeld. Uiteindelijk kwamen we in dezelfde buurt terecht als vorige week zaterdag. We werden al snel herkend en voordat we het wisten werden we weer omringd door kinderen. Onze fototoestellen waren ze nog niet vergeten en we werden weer gedwongen om van alles en iedereen foto’s te maken. Verder kregen we eten en drinken aangeboden, mochten we bij mensen in huis komen en moesten we handtekeningen uitdelen.
Toen we thuis gekomen waren, hebben we snel onze lunch opgegeten om daarna naar St. Thomas Mount Station te vertrekken, waar we hadden afgesproken met Elisabeth. Zij had een ‘car’ inclusief chauffeur geregeld, die ons voor de rest van de dag zou rijden. De ‘car’ had wat vertraging en we begonnen foto’s te maken van de omgeving: een vuilnisbelt waar tientallen mensen wonen in rioolbuizen, in dozen en onder paraplu’s. Al snel kwamen er mensen naar ons toe om de foto’s te bekijken en om geld te bedelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, omdat je moeilijk iedereen geld kan gaan geven. Het moment dat de ‘car’ aankwam en we instapten was best raar, omdat het verschil tussen arm en rijk opeens heel dichtbij komt.
We werden naar twee boekenwinkel gereden, waar we op zoek gingen naar methodes/leerboeken voor rekenen, geschiedenis/aardrijkskunde, science en Engels. In de tweede winkel slaagden we erg goed en hebben we veel leesboeken gekocht voor de Asha Kendra school en voor een school in Madrai, een dorp/stad in de provincie. Nadat we nog gestopt waren bij een meubelzaak om te kijken voor een bank voor in het nieuwe huisje van Elisabeth, werden we afgezet bij een groot, luxe winkelcentrum. We kochten nog wat dingen voor de school en hebben daarna een broodje gegeten bij de Subway. Als je blank bent, ben je automatisch rijk in India. Een verkoper, bij de sieradenafdeling van een winkel, probeerde Martjan dan ook te overtuigen dat hij makkelijk diamanten oorbellen kon kopen voor zijn moeder, zus of vriendin. Martjan stond uiteindelijk met drie diamanten oorbellen in zijn handpalm, maar besloot toch het koopje van ‘maar’ 145 euro aan zich voor bij te laten gaan.
Na een lange middag winkelen en rondrijden, kwamen we ’s avonds aan in Park Dugar. We verhuisden nog even een kledingkast naar het huis van Elisabeth en gingen daarna naar Laura om daar lasagne te eten. Na dinner werden we door de chauffeur naar huis gereden en lagen we uiteindelijk om 23:30 uur in bed.
Toen we zondagochtend wakker werden, hoorden we de regen op de grond kletteren. Het was zaterdagmiddag al begonnen en sindsdien was het blijven regenen. Na het ontbijt maakten we ons op voor de reis naar de kerk. Gewapend met regenjassen gingen we op weg naar de bushalte. Er was bijna niemand op straat en grote plassen sierden de weg. Na veel gespring van het ene droge stukje naar een ander droog stukje, kwamen we aan bij de hoofdweg van onze wijk. De normaal zo brede weg was veranderd in een rivier met een smalle rijbaan in het midden. We besloten een auto te nemen naar St. Thomas Mount station om vanaf daar met de trein en nogmaals een auto bij de kerk te komen.
Na een uur kwamen we drijfnat bij de kerk aan en omdat de airco in de kerkzaal aanstond, hebben we kou lopen lijden tijdens de dienst. Gelukkig was er een toffe aanbiddingsdienst en was er een goede preek. Na de dienst hebben we ons laten opdrogen in de aankomsthal, om vervolgens weer de terugreis naar huis te maken.
Na een natte terugreis, hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Gelezen, verhalen getypt voor onze website, spelletjes gedaan en gegeten. ’s Avonds belde Elisabeth op met het nieuws dat we de volgende dag vrij zouden zijn. De regering had een vrije dag afgekondigd voor alle scholen i.v.m. de vele regen en overlast daarvan. Na een paar minuten in het pikkedonker gezeten te hebben i.v.m. stroomuitval, besloten we ons droge bedje op te zoeken.
Toen we thuis gekomen waren, hebben we snel onze lunch opgegeten om daarna naar St. Thomas Mount Station te vertrekken, waar we hadden afgesproken met Elisabeth. Zij had een ‘car’ inclusief chauffeur geregeld, die ons voor de rest van de dag zou rijden. De ‘car’ had wat vertraging en we begonnen foto’s te maken van de omgeving: een vuilnisbelt waar tientallen mensen wonen in rioolbuizen, in dozen en onder paraplu’s. Al snel kwamen er mensen naar ons toe om de foto’s te bekijken en om geld te bedelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, omdat je moeilijk iedereen geld kan gaan geven. Het moment dat de ‘car’ aankwam en we instapten was best raar, omdat het verschil tussen arm en rijk opeens heel dichtbij komt.
We werden naar twee boekenwinkel gereden, waar we op zoek gingen naar methodes/leerboeken voor rekenen, geschiedenis/aardrijkskunde, science en Engels. In de tweede winkel slaagden we erg goed en hebben we veel leesboeken gekocht voor de Asha Kendra school en voor een school in Madrai, een dorp/stad in de provincie. Nadat we nog gestopt waren bij een meubelzaak om te kijken voor een bank voor in het nieuwe huisje van Elisabeth, werden we afgezet bij een groot, luxe winkelcentrum. We kochten nog wat dingen voor de school en hebben daarna een broodje gegeten bij de Subway. Als je blank bent, ben je automatisch rijk in India. Een verkoper, bij de sieradenafdeling van een winkel, probeerde Martjan dan ook te overtuigen dat hij makkelijk diamanten oorbellen kon kopen voor zijn moeder, zus of vriendin. Martjan stond uiteindelijk met drie diamanten oorbellen in zijn handpalm, maar besloot toch het koopje van ‘maar’ 145 euro aan zich voor bij te laten gaan.
Na een lange middag winkelen en rondrijden, kwamen we ’s avonds aan in Park Dugar. We verhuisden nog even een kledingkast naar het huis van Elisabeth en gingen daarna naar Laura om daar lasagne te eten. Na dinner werden we door de chauffeur naar huis gereden en lagen we uiteindelijk om 23:30 uur in bed.
Toen we zondagochtend wakker werden, hoorden we de regen op de grond kletteren. Het was zaterdagmiddag al begonnen en sindsdien was het blijven regenen. Na het ontbijt maakten we ons op voor de reis naar de kerk. Gewapend met regenjassen gingen we op weg naar de bushalte. Er was bijna niemand op straat en grote plassen sierden de weg. Na veel gespring van het ene droge stukje naar een ander droog stukje, kwamen we aan bij de hoofdweg van onze wijk. De normaal zo brede weg was veranderd in een rivier met een smalle rijbaan in het midden. We besloten een auto te nemen naar St. Thomas Mount station om vanaf daar met de trein en nogmaals een auto bij de kerk te komen.
Na een uur kwamen we drijfnat bij de kerk aan en omdat de airco in de kerkzaal aanstond, hebben we kou lopen lijden tijdens de dienst. Gelukkig was er een toffe aanbiddingsdienst en was er een goede preek. Na de dienst hebben we ons laten opdrogen in de aankomsthal, om vervolgens weer de terugreis naar huis te maken.
Na een natte terugreis, hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Gelezen, verhalen getypt voor onze website, spelletjes gedaan en gegeten. ’s Avonds belde Elisabeth op met het nieuws dat we de volgende dag vrij zouden zijn. De regering had een vrije dag afgekondigd voor alle scholen i.v.m. de vele regen en overlast daarvan. Na een paar minuten in het pikkedonker gezeten te hebben i.v.m. stroomuitval, besloten we ons droge bedje op te zoeken.
Abonneren op:
Posts (Atom)