Voor het eerst naar school...

Maandag begon het dan.. onze stage. Inmiddels hadden we veel van onze collega’s ontmoet, maar we zouden ook nog wat nieuwe gezichten aantreffen. Nadat we ook met deze nieuwe gezichten kennis gemaakt hadden, heeft Elisabeth ons op sleeptouw genomen en gaf zij een rondleiding door de school. We kregen veel dingen uitgelegd en veel van waar de afgelopen maanden over heen en weer gemaild hadden, begon op zijn plaats te vallen. Na de rondleiding zijn we beide een klas ingedoken om een beetje te observeren hoe er hier gewerkt wordt. ’s Middags hadden we een gesprek met Sandra en Elisabeth over onze komende twee maanden bij ‘Asha Kendra’.
We gaan ons toespitsen op twee leerkrachten in het team. Zing en Jothie (?), de twee leraressen die les geven aan de hoogste en de een na hoogste klas. We gaan ze helpen in de manier waarop zij hun lessen op kunnen bouwen, hoe zij op een creatieve manier hun lessen kunnen gaan geven, welke aspecten er nog meer komen kijken bij het lesgeven en de manier waarop zij hun leerstof in kunnen plannen over het jaar.




Na school zijn we met Elisabeth meegegaan, om in het huis waar zij tijdelijk woont te internetten. Na vier hele dagen konden we dan eindelijk onze email checken en konden we de eerste verhalen op de site gaan zetten. Rond 6 uur vertrokken we weer en moesten we na eerst een stuk samen met Elisabeth in een ‘share-auto’ gezeten te hebben, voor het eerst onze eigen ‘auto’ gaan regelen. De ‘driver’ stelde 200 rupees voor. Dit hebben we terug weten te brengen naar 100 rupees en voor die prijs werden we een uur later voor ons huis afgezet.

Dinsdag zijn we beide de hele dag in het lokaal van Zing gaan zitten. We hebben haar geobserveerd in de manier waarop zij haar drie leerlingen lesgaf en hebben aantekeningen gemaakt.
’s Middags kwam er een groep mensen die op outreach van hun DTS (Discipel Training School) waren en die tussen wat palmbomen een speeltoestel van touwen zou gaan maken. Dit zorgde voor wat afwisseling in het wat saaie (doch nuttige) observeren.
Die middag zijn we opnieuw naar het huis van Elisabeth gegaan om te internetten, ook al was zij zelf niet aanwezig. De driver die we vervolgens voor de terugweg geregeld hadden, raakte compleet de weg kwijt en het duurde bijna 2 uur voordat we thuis waren. Gelukkig waren we net op tijd voor het eten.. pfieeuww

Woensdag hadden we eenzelfde soort dag als de dag ervoor. We observeerden namelijk Jothi (?) en haar 8 leerlingen. Maar de dag erna moesten we zelf les geven, dus geen tijd om te internetten deze keer, maar hup, door naar huis en voorbereiden.

Donderdag hebben we in de klas van Zing verschillende lessen gegeven. Bart begon die dag met het geven van Maths: een heuse chocoladereep werd verdeeld, maar hoeveel procent krijgt nou iedereen? En welke breuk hoort daarbij? En vervolgens gaven de beide heren P.E.: Physical Eduction (of in het Nederlands: Gym). Voor deze les werden drie klassen samen gevoegd (in totaal 15 leerlingen). We hadden liever gezien dat dit bij twee klassen gebleven was, gezien het niveauverschil, maar op de een of andere manier zijn we over gehaald om die andere 4 leerlingen er ook bij te nemen. De les werd gewoon buiten op het kleine schoolplein gegeven en de kinderen hebben hier geloof ik nog nooit van gymspullen (P.E. stuff?) gehoord. We gaven een introductie door de kinderen in tweetallen over boomstammen heen te laten rennen (of galopperen als een sierlijk paard) en vervolgens hadden we twee activiteiten die doorgewisseld werden: balanceren over boomstammen en ‘opbouwend teamspel’ (bij iedereen wel bekend. Een soort lummelen met gelijke teams). Het balanceren ging aardig, maar het opbouwend teamspel ging echt waardeloos (ook wel: zonder waarde). Het niveauverschil was veel te groot. Als kinderen de bal hadden gooiden ze hem hoog in de lucht en of deze nou gevangen werd door een teamspeler of niet, dat maakte hun niet uit. Anderen stonden gewoon lekker geïnteresseerd naar het balanceren te kijken. Ook weglopen uit de dekking was compleet nieuw voor ze. Maar aan het eind van de les kwamen ze toch allen met bezwete kopjes weer naar binnen en vonden ze het superleuk. Na de P.E. nam Martjan de klas van Zing voor zijn rekening en gaf hij een les Social Studies over de betekenis van ‘History’.
Aan het eind van deze dag hebben we met Zing doorgesproken hoe zij ons les vond geven en wat haar opviel. Op deze manier willen we haar zelf haar leerpunten laten bepalen.



Vrijdag gaven we les in de klas van Jothi (?). Maar voordat de kinderen van de bovenbouw naar hun eigen klas gingen hadden we eerst met z’n allen ‘devotion’. Martjan had een bijbelverhaal van Jozef en de vrouw van Potifar voorbereid en een aantal liedjes. Dus als een volleerde Engelsman droeg hij het verhaal voor, terwijl Bart als Jozef het verhaal uitspeelde. Een groot succes… Vervolgens mochten er een aantal kinderen bidden en daarna konden de kinderen naar hun eigen klas. Opnieuw begon Bart met Maths: we hadden de dag ervoor wat snoepgoed gekocht bij een winkeltje en dit stalden we nu uit. We gaven de kinderen een budget mee van 8,75 rupees en ze mochten hun eigen boodschappenlijstje maken. Leuk leuk. Na deze les nam Jothi (?) het weer over. Omdat een van de kinderen niet kon stoppen met lachen, zette ze plots de hele klas op de gang. Vervolgens ging zij op een tafel staan zodat zij over de muur heen kon kijken en de reacties van de kinderen kon zien. Best apart, maar ook wel briljant.
Na de lunchpauze gaven we een les Science: we hadden een circuitmodel klaargezet van allemaal proefjes die te maken hadden met de zintuigen huid en tong (dank u wel Tom Hommes!). Wederom een groot succes. Vervolgens gaf Martjan een tekenles over het wonderlijk dier (Jaja, BV-2 rocks!). Plots werd zijn les heftig verstoord door Sandra (directrice). “Er komt wel een hele donkere wolk aan, dus de kinderen mogen een kwartier eerder weg.” Arme Martjan bleef beduusd achter. De regen bleef uit, maar de kinderen waren weg, dus al snel zaten ook wij niet meer op school, maar gingen we met Elisabeth mee naar huis om weer even te internetten.
Onze eerste week zit erop!

Een dag naar school

Om 7 uur gaat onze wekker. Een kwartier later zitten we aan het ontbijt dat Stephen en Priscilla elke ochtend voor ons klaar maken. Als we klaar zijn, gaan we met z’n drieen op de scooter richting de mainroad, alwaar Stephen voor een redelijke prijs een ‘auto’ voor ons regelt. Deze brengt ons voor de overeengekomen 120 rupees naar ons schooltje ‘Asha Kendra’. Afhankelijk van de drukte van het verkeer die dag, komen we hier tussen half 9 en kwart voor 9 aan. De kinderen zijn om 9 uur allemaal aanwezig en rond die tijd verzamelen zij zich allen, ongeveer 30 in totaal, voor de ingang van de school en wordt de eed aan de Bijbel gezworen. Vervolgens mag een van de leerlingen bidden en daarna gaan alle kinderen naar hun klas. Tijd om aan het werk te gaan.



Er wordt hier gewerkt met een Amerikaanse, christelijke homeschooling-methode, genaamd ‘Pace’. Iedereen kan hiermee namelijk werken op zijn eigen ‘pace’. Deze methode wordt gebruikt voor bijna alle vakken die gegeven worden: English, Maths, Wordbuilding, Social Studies en Science. De methode gaat ervan uit dat een kind per vak, twaalf boekjes in een jaar uit moet kunnen krijgen. Maar dit dus op het eigen tempo van het kind. Het gevolg hiervan is, dat alle kinderen in een zelfde klas op allemaal verschillende niveaus aan het werk zijn. Dit is voor een leerkracht heel lastig, want deze moet dus voor alle kinderen afzonderlijk een instructie en uitleg geven. Verder biedt de methode ook geen handvatten voor leerkrachten, omdat het een homeschooling-methode is. De leerkrachten worden hierdoor in plaats van leerkrachten, een soort huiswerkbegeleiders…

Om kwart voor 11 is het pauze en mogen de kinderen een kwartier buiten spelen. Het schoolplein is van zand en verspreid over het pleintje staan een paar hoge palmbomen die zorgen voor de nodige schaduw. Wij gaan vaak ook even naar buiten, maar dit is niet erg gebruikelijk. Een pleinwacht is hier niet geregeld en de leerkrachten zitten vaak in het kleutergedeelte waar een kopje thee wordt gedronken. Vaak wordt dit geserveerd met koekjes, gedroogde bananenschijfjes en chips. Om 11 uur is het de bedoeling dat de pauze voorbij is en er weer gewerkt kan worden.





Om half 1 is de school voor de kleuters afgelopen en worden ze opgehaald. Voor de rest van de kinderen is het lunchpauze. Deze duurt tot 1 uur en de kinderen blijven gewoon op school en eten daar hun zelf meegenomen rijst met curry. Het team van leerkrachten verzameld zich tussen kwart voor 1 en 1 uur in het kleutergedeelte. Het eten is dan gekocht of warm gemaakt en dan kunnen we aanvallen. Alles wat is meegenomen of gekocht wordt met elkaar gedeeld. Onze lunch bestaat vaak uit rijst met verschillende currysausjes met groente en soms vlees, soms pasta en soms chinees (we hebben een internationaal georiënteerd team). Alles wordt met de hand opgeschept en gegeten (rechterhand).
Om 1 uur begint school weer, maar dit wordt het eerste kwartier gevuld met lezen, dus dit geeft de leerkrachten een excuus om in ieder geval niet voor kwart over 1 terug naar het lokaal te gaan. Hierna wordt er weer gewerkt uit ‘the paces’ of wordt er Hindi/Tamil gegeven (Tamil is de taal die in het zuiden van India gesproken wordt en Hindi wordt meer in het noorden gesproken) en komen de creatieve vakken aan bod.
Om kwart over 3 is school afgelopen en worden de kinderen opgehaald door hun ouders. Ook de leerkrachten gaan niet veel later naar huis en de schooldag zit er weer op.

Afhankelijk van onze plannen, gaan we meteen naar huis of niet. In ieder geval hebben Stephen en Priscilla tussen half 8 en half 9 ons eten klaar staan, dus tegen die tijd zorgen we dat we thuis zijn. Na het eten relaxen we, kletsen we, lezen we wat en luisteren we muziek, voordat we naar bed gaan.

Zondag, rustdag...?

Zondagochtend werden we om 08:00 uur gewekt door onze wekker. Nadat we ons rijstontbijt opgepeuzeld hadden, brachten we onszelf in gereedheid voor onze ‘reis’ naar de kerk. Stephen, de man waarbij we in huis wonen, was ondertussen een ‘auto’ (tuctuc) voor ons aan het regelen op straat. De auto bracht ons veilig en wel naar St. Thomas Mount Station, waar wij hadden afgesproken met Mark (een zoon van Ian en Sandra), Zing en een vriendin van haar. Terwijl we op hen aan het wachten waren, keken we onze ogen uit naar alle taferelen rondom het station: bedelaars, zwervers, verkopers, honden, koeien enz. Na wat heen en weer gebeld te hebben, vonden we onze reisgenoten op het spoor vanaf waar de trein zou vertrekken. Het reizen met de trein in India gaat er wat anders aan toe dan in Nederland. Allereerst zijn er bijna geen stoelen, maar hangen er beugels aan het plafond van de coupe waar je je aan vast moet houden. Verder heeft de trein in India geen deur die kan sluiten en zitten er geen ramen in de vensters. Als de trein op het station aankomt is het dringen en drukken geblazen om een plekje te krijgen. Dit lukte Mark en ons niet meteen en we moesten wachten op de volgende trein. Omdat spoorwegovergangen ontbreken en er mensen langs het spoor lopen, wordt er tijdens de treinrit eigenlijk constant getoeterd door de machinist. Na het treinavontuur volgde nog een rit in een auto, voordat we eindelijk bij de kerk aankwamen. De kerkdienst werd gehouden in een kelder van een soort congrescentrum. Naast de Indiase mensen waren er ook aardig wat blanke mensen. De dienst begon om 10:45 uur en voor die tijd was er gelegenheid om koffie en thee te drinken. We ontmoetten Jan, een vriend van Elisabeth, die voor een week in Chennai was i.v.m. met zijn werk. Ian leidde de aanbidding samen met een band. We zongen vooral Hillsong, dus we konden lekker meedoen. Na een korte pauze, waarin we weer koffie en thee konden drinken, was het tijd voor de preek. De preek ging over de gelijkenis van de zaaier. De boodschap was dat ons leven in de goede aarde geplant moet zijn, namelijk in God! Op die manier kunnen we het leven leiden wat God voor ons in petto heeft. Het was een toffe dienst en het was bijzonder om mee te maken hoe God ook in India aan het werk is. De volgende dag hoorden we van Elisabeth dat zij tijdens de aanbidding een warme gloed voelde en dat zij sinds dat moment geen last meer heeft van haar rugpijn. Cool he!
Na de kerkdienst gingen we terug naar huis. Thuisgekomen deden we een poging om op internet te komen op de laptop van Martjan. Dit mislukte helaas en we besloten om de computer te gebruiken van de Amerikaanse familie die normaal in het huis woont. We startten de computer en internet leek het te doen. We waren zeer verheugd! Maar toen Martjan net een mailtje wilde gaan lezen, viel de computer plotseling uit. We probeerden de computer weer aan de praat te krijgen, maar dit mocht geen succes hebben. Enigszins teleurgesteld besloten we het op te geven en nog een blokje om te lopen.



Net als gisteren was het chaotisch op straat: veel mensen, veel verkeer, veel dieren, veel lawaai en soms zeer onaangename geuren. We kochten in een supermarkt chips, bananen en wat te drinken om onszelf van een lunch te voorzien. Verder blijven we een bezienswaardigheid voor veel mensen. In de armere buurten kwamen weer veel kinderen naar ons toe om ons even aan te
raken en zich te laten fotograferen. Op de terugweg, maakten we nog een praatje met de jongens die ons de dag ervoor de weg hadden gewezen.
Thuisgekomen stond het avondeten al weer op ons te wachten. We leerden van Stephan hoe we met onze handen moeten eten en namen onze eerste happen zonder mes en vork. Na jatzee te hebben gespeeld, besloten we te gaan slapen, zodat we fris en fruitig onze eerste schooldag tegemoet konden gaan.

Onze eerste stapjes in het grote Chennai

Zaterdag stond om half negen ons ontbijt alweer klaar, dus met onze brakke hoofden schoven we aan tafel. Nadat we droog brood met jam hadden gegeten met een heerlijk kopje koffie zijn we dus ook maar weer op ons bed neergeploft en hebben nog wat lopen hangen/slapen. Om een uur of 12 besloten we toch de deur uit
te gaan om maar ff de buurt te verkennen.
Gewapend met ons fototoestel gingen we op pad.
De cultuur hier in India, de straatjes, de winkels, het verkeer, de dieren die vrij over straat lopen en de mensen zijn hier zo ontzettend anders, dat we onze ogen uitkeken, maar echt wel genoten van wat we zagen. We gingen een winkeltje binnen (na eerst keurig onze slippers uit te hebben gedaan) om even rond te neuzen. Binnen vijf seconden stonden er twee verkopers achter ons. Ze vroegen wat we zochten, maar toen we vertelden dat we gewoon even keken (oftewel ga maar even weg met je lichaam) bleven ze ons achtervolgen tot we de winkel maar uit zijn gegaan.
Na een tijd langs een drukke verkeersweg gelopen te hebben, sloegen we een zijpad in. Het getoeter vervaagde en we kwamen terecht in een wat armere buurt.



Bij een paar spelende jongens trokken we onze fotocamera’s en begonnen te schieten. Nadat we hen de foto’s hadden laten zien ging het als een lopend vuurtje door de buurt dat er twee blanken waren met fototoestellen op zak. Alle kinderen uit de buurt liepen uit en wilden op de foto. Moeders trokken hun dochters mee naar buiten en duwden hen in onze richting zodat we een foto van hen konden maken. Een naakte baby werd speciaal voor de foto een luier aangedaan om toch enigszins fatsoenlijk gepresenteerd te worden. We kregen van twee vrouwen een heerlijk flesje koel water aangeboden. We genoten van alles wat we meemaakten en zagen. Toen we uiteindelijk buiten het bereik van de kinderen waren gekomen kwamen we een stel cricketspelende jongeren tegen. We waren inmiddels de weg een beetje kwijt, dus hebben we daar de weg gevraagd en werd er een jongen met ons meegestuurd die ons de weg naar huis zou wijzen. Hij bracht ons tot voor onze poort en na hem bedankt te hebben ging hij weer terug. Wij ploften moe, doch voldaan, neer op de bank.



Na even gerust te hebben aten we de curry die Stephen voor ons achter gelaten had en hebben we gewacht tot Stephen thuis kwam. Niet veel later regelde hij een zogenaamde ‘auto’ voor ons (spreek uit oto: een tuktuk) en waagden wij ons opnieuw in het drukke verkeer van Chennai. Er is hier echt geen eigen weghelft. We stuurden dan ook regelmatig recht op de koplampen van een vrachtwagen af, maar ruim een meter van tevoren sturen we toch naar links en rijden we net geen fietser aan. Na een klein half uur werden we voor het huis van Ian en Sandra afgezet. Dit in verband met de jarige Zing: een leerkracht van het schooltje waar we komen te werken. We maakten hier kennis met wat andere toekomstige collega’s en YWAM’ers. Lekker een stukje cake gegeten en even gekletst om vervolgens weer onze slippers aan te doen en met z’n allen koers te zetten in een gehuurd busje met chauffeur naar een eetgelegenheid aan de kust. We kwamen terecht in een soort foodcourt: allemaal verschillende eettentjes in een gebouw. Minimaal 20 menukaarten werden er op onze tafel gedeponeerd en Ian begon druk te regelen wie wat wilde hebben. Nieuw in de groep als we waren, stelden we ons bescheiden op en gingen we mee met de hele groep: pizza en chinees. We hebben lekker gegeten en na afloop een wandeling gemaakt over het strand. Kraampjes, kletsende mensen en spelende kinderen vormden de achtergrond van onze wandeling. Daarna zijn we onze bus weer ingestapt en zijn we nadat we de weg gevonden hadden, thuis gebracht. Avontuur nummer twee zat erop!

Onze eerste stapjes in het grote Chennai

Zaterdag stond om half negen ons ontbijt alweer klaar, dus met onze brakke hoofden schoven we aan tafel. Nadat we droog brood met jam hadden gegeten met een heerlijk kopje koffie zijn we dus ook maar weer op ons bed neergeploft en hebben nog wat lopen hangen/slapen. Om een uur of 12 besloten we toch de deur uit te gaan om maar ff de buurt te verkennen. Gewapend met ons fototoestel gingen we op pad. De cultuur hier in India, de straatjes, de winkels, het verkeer, de dieren die vrij over straat lopen en de mensen zijn hier zo ontzettend anders, dat we onze ogen uitkeken, maar echt wel genoten van wat we zagen. We gingen een winkeltje binnen (na eerst keurig onze slippers uit te hebben gedaan) om even rond te neuzen. Binnen vijf seconden stonden er twee verkopers achter ons. Ze vroegen wat we zochten, maar toen we vertelden dat we gewoon even keken (oftewel ga maar even weg met je lichaam) bleven ze ons achtervolgen tot we de winkel maar uit zijn gegaan.
Na een tijd langs een drukke verkeersweg gelopen te hebben, sloegen we een zijpad in. Het getoeter vervaagde en we kwamen terecht in een wat armere buurt.



Bij een paar spelende jongens trokken we onze fotocamera’s en begonnen te schieten. Nadat we hen de foto’s hadden laten zien ging het als een lopend vuurtje door de buurt dat er twee blanken waren met fototoestellen op zak. Alle kinderen uit de buurt liepen uit en wilden op de foto. Moeders trokken hun dochters mee naar buiten en duwden hen in onze richting zodat we een foto van hen konden maken. Een naakte baby werd speciaal voor de foto een luier aangedaan om toch enigszins fatsoenlijk gepresenteerd te worden. We kregen van twee vrouwen een heerlijk flesje koel water aangeboden. We genoten van alles wat we meemaakten en zagen.



Toen we uiteindelijk buiten het bereik van de kinderen waren gekomen kwamen we een stel cricketspelende jongeren tegen. We waren inmiddels de weg een beetje kwijt, dus hebben we daar de weg gevraagd en werd er een jongen met ons meegestuurd die ons de weg naar huis zou wijzen. Hij bracht ons tot voor onze poort en na hem bedankt te hebben ging hij weer terug. Wij ploften moe, doch voldaan, neer op de bank. Na even gerust te hebben aten we de curry die Stephen voor ons achter gelaten had en hebben we gewacht tot Stephen thuis kwam. Niet veel later regelde hij een zogenaamde ‘auto’ voor ons (spreek uit oto: een tuktuk) en waagden wij ons opnieuw in het drukke verkeer van Chennai. Er is hier echt geen eigen weghelft. We stuurden dan ook regelmatig recht op de koplampen van een vrachtwagen af, maar ruim een meter van tevoren sturen we toch naar links en rijden we net geen fietser aan. Na een klein half uur werden we voor het huis van Ian en Sandra afgezet. Dit in verband met de jarige Zing: een leerkracht van het schooltje waar we komen te werken. We maakten hier kennis met wat andere toekomstige collega’s en YWAM’ers. Lekker een stukje cake gegeten en even gekletst om vervolgens weer onze slippers aan te doen en met z’n allen koers te zetten in een gehuurd busje met chauffeur naar een eetgelegenheid aan de kust. We kwamen terecht in een soort foodcourt: allemaal verschillende eettentjes in een gebouw. Minimaal 20 menukaarten werden er op onze tafel gedeponeerd en Ian begon druk te regelen wie wat wilde hebben. Nieuw in de groep als we waren, stelden we ons bescheiden op en gingen we mee met de hele groep: pizza en chinees. We hebben lekker gegeten en na afloop een wandeling gemaakt over het strand. Kraampjes, kletsende mensen en spelende kinderen vormden de achtergrond van onze wandeling. Daarna zijn we onze bus weer ingestapt en zijn we nadat we de weg gevonden hadden, thuis gebracht. Avontuur nummer twee zat erop!

India, here we come!

Dag vriendjes en vriendinnetjes!

We kunnen jullie met vreugde mededelen dat wij veilig in het verre India zijn aangekomen. Het was ontzettend vroeg afgelopen vrijdag, maar toch hebben we het op tijd gered naar schiphol en hadden we na het inchecken zelfs tijd om nog even een kopje koffie te drinken. Daarna afscheid genomen en hup, door de douane. De volgende stap was boarden en vervolgens de lucht in. Martjan ietwat nerveus voor z’n eerste keer vliegen, maar Barts kalmerende woorden hadden een goede invloed op hem. Toen we onze opstijgbaan gevonden hadden duurde het niet lang voordat
de motors als gekken begonnen te loeien en we
plots razendsnel over de baan reden… voorste wiel
van de grond…achterste wielen van de grond en we zaten in de lucht. Martjan keek zijn ogen uit. Helemaal toen we door de wolken vlogen en uiteindelijk de zon zagen opkomen en deze over het wolkendek heen scheen. Wat een prachtig gezicht. Maar toen we eenmaal een redelijke hoogte geklommen hadden zette onze piloot de landing alweer in. We arriveerden in Frankfurt. Daar hebben we een tijdje rond gelopen en toen zijn we maar naar onze gate gegaan. Daar aangekomen begonnen wij ons te realiseren hoe blank wij zijn. We vlogen met alleen maar Indiers! Op een enkeling na. Opnieuw gingen we aan boord, stegen we op en zaten we in de lucht. We werden bediend door Lufthansameisjes en kregen goed te eten. We keken een comedy, gevolgd door een romantische, veel te lange film uit Bollywood. Niet lang daarna zette de piloot de landing in en begonnen onze zenuwen ons parten te spelen. We zouden bijna de mensen gaan ontmoeten waar we al een jaar mee mailen..
Ons vliegtuig landde zoals hij dit hoort te doen en nadat we van boord gegaan waren, mochten we aansluiten in een rij waar we onze paspoorten konden laten zien. Vervolgens de bagage van de band afgehaald en naar buiten gelopen. Hier liepen we tegen een muur aan van warmte en vochtigheid (1 uur ‘s nachts) Een horde Indiers stond achter dranghekken te wachten. Maar een van die Indiers was wel heel blank en al snel herkenden we haar als Elisabeth (onze Nederlandse contactpersoon en tevens leerkracht aldaar) We ontdekten dat Ian en Sandra er ook bij stonden (de baas en bazin van de school) en Stephen: de man bij wie we mochten logeren. Na kort kennis gemaakt te hebben werd er een autootje voor ons geregeld en gingen we richting onze slaapplaats. Met klamme handjes van angst zaten we achterin. Wat is het verkeer hier een chaos en wat rijden die lui gevaarlijk. Echt auto’s, bussen, rikshaws (tuktuks), fietsen, voetgangers, koeien, en heel veel scooters rijden hier allemaal rakelings langs elkaar. Ze toeteren simpelweg om te laten weten dat ze er zijn en om anderen te laten weten dat ze iets naar links moeten, zodat we met z’n vieren in plaats van met z’n drieen op de eenbaansweg kunnen rijden. Maar we zijn er heelhuids gekomen en na kennis gemaakt te hebben met Stephens vrouw, hebben we ons goed ingesmeerd met muggenmelk en kropen we onder onze lakens. Ons eerste avontuur zat erop.

ff voorstellen...

Yo brodda's en sista's!

Onze echte namen zijn Bart en Martjan. We zijn twee gasten van 21 en 20 en zitten in het vierde jaar van de pabo in Ede. We gaan voor twee maanden een stage lopen in Chennai, een stad in India. Een uitgesproken lokatie! Hier gaan we naar een klein basisschooltje van Youth With A Mission (Jeugd met een Opdracht) om daar het team van leerkrachten te ondersteunen en te coachen. Daarnaast zullen we onderwijsvernieuwingen invoeren om het onderwijs te vernieuwen. (Oohh...)

Onze keus is gevallen op Chennai, omdat we niet zozeer wilden gaan voor een relaxte vakantiestage, maar we wilden mensen helpen. Op het schooltje waar we terecht komen hebben ze gebeden voor mensen die zouden komen helpen en daarom is het echt lauw om daar heen te gaan en hen te ondersteunen.

Op 19 oktober, om half flipping 8, vliegen we weg uit Nederland en zullen, na een overstap in Frankfurt, om kwart voor 12 Indiase tijd aankomen op het vliegveld van Chennai.

Hastalapasta!
Doeikoei
CU in 2 months!

Bart en Martjan