Zondag, rustdag...?

Zondagochtend werden we om 08:00 uur gewekt door onze wekker. Nadat we ons rijstontbijt opgepeuzeld hadden, brachten we onszelf in gereedheid voor onze ‘reis’ naar de kerk. Stephen, de man waarbij we in huis wonen, was ondertussen een ‘auto’ (tuctuc) voor ons aan het regelen op straat. De auto bracht ons veilig en wel naar St. Thomas Mount Station, waar wij hadden afgesproken met Mark (een zoon van Ian en Sandra), Zing en een vriendin van haar. Terwijl we op hen aan het wachten waren, keken we onze ogen uit naar alle taferelen rondom het station: bedelaars, zwervers, verkopers, honden, koeien enz. Na wat heen en weer gebeld te hebben, vonden we onze reisgenoten op het spoor vanaf waar de trein zou vertrekken. Het reizen met de trein in India gaat er wat anders aan toe dan in Nederland. Allereerst zijn er bijna geen stoelen, maar hangen er beugels aan het plafond van de coupe waar je je aan vast moet houden. Verder heeft de trein in India geen deur die kan sluiten en zitten er geen ramen in de vensters. Als de trein op het station aankomt is het dringen en drukken geblazen om een plekje te krijgen. Dit lukte Mark en ons niet meteen en we moesten wachten op de volgende trein. Omdat spoorwegovergangen ontbreken en er mensen langs het spoor lopen, wordt er tijdens de treinrit eigenlijk constant getoeterd door de machinist. Na het treinavontuur volgde nog een rit in een auto, voordat we eindelijk bij de kerk aankwamen. De kerkdienst werd gehouden in een kelder van een soort congrescentrum. Naast de Indiase mensen waren er ook aardig wat blanke mensen. De dienst begon om 10:45 uur en voor die tijd was er gelegenheid om koffie en thee te drinken. We ontmoetten Jan, een vriend van Elisabeth, die voor een week in Chennai was i.v.m. met zijn werk. Ian leidde de aanbidding samen met een band. We zongen vooral Hillsong, dus we konden lekker meedoen. Na een korte pauze, waarin we weer koffie en thee konden drinken, was het tijd voor de preek. De preek ging over de gelijkenis van de zaaier. De boodschap was dat ons leven in de goede aarde geplant moet zijn, namelijk in God! Op die manier kunnen we het leven leiden wat God voor ons in petto heeft. Het was een toffe dienst en het was bijzonder om mee te maken hoe God ook in India aan het werk is. De volgende dag hoorden we van Elisabeth dat zij tijdens de aanbidding een warme gloed voelde en dat zij sinds dat moment geen last meer heeft van haar rugpijn. Cool he!
Na de kerkdienst gingen we terug naar huis. Thuisgekomen deden we een poging om op internet te komen op de laptop van Martjan. Dit mislukte helaas en we besloten om de computer te gebruiken van de Amerikaanse familie die normaal in het huis woont. We startten de computer en internet leek het te doen. We waren zeer verheugd! Maar toen Martjan net een mailtje wilde gaan lezen, viel de computer plotseling uit. We probeerden de computer weer aan de praat te krijgen, maar dit mocht geen succes hebben. Enigszins teleurgesteld besloten we het op te geven en nog een blokje om te lopen.



Net als gisteren was het chaotisch op straat: veel mensen, veel verkeer, veel dieren, veel lawaai en soms zeer onaangename geuren. We kochten in een supermarkt chips, bananen en wat te drinken om onszelf van een lunch te voorzien. Verder blijven we een bezienswaardigheid voor veel mensen. In de armere buurten kwamen weer veel kinderen naar ons toe om ons even aan te
raken en zich te laten fotograferen. Op de terugweg, maakten we nog een praatje met de jongens die ons de dag ervoor de weg hadden gewezen.
Thuisgekomen stond het avondeten al weer op ons te wachten. We leerden van Stephan hoe we met onze handen moeten eten en namen onze eerste happen zonder mes en vork. Na jatzee te hebben gespeeld, besloten we te gaan slapen, zodat we fris en fruitig onze eerste schooldag tegemoet konden gaan.