We zijn de schoolweek begonnen met het geven van PE aan de verschillende klassen. We hebben weer 3 nieuwe bewegingsactiviteiten geïntroduceerd aan de kinderen en aan de leerkrachten. Het is leuk om te zien dat de kinderen de activiteiten steeds sneller en beter begrijpen. Er vindt echt ontwikkeling plaats en de kinderen vinden het leuk om te bewegen.
Na de gymlessen heeft Bart de rest van de dag lesgegeven aan de klas van ms. Jothi, omdat zij die dag andere dingen te doen had. Martjan heeft de ruimte met de PE-spullen nog maar een keer opgeruimd en de Scienceboeken doorgekeken, op zoek naar activiteiten voor in de klas.
Na schooltijd zijn we langs het politiebureau gefietst om te vragen of de portemonnee van Bart gevonden of teruggebracht was. Daar aangekomen werden we doorverwezen naar een hoge piet die het zou moeten weten. De man vroeg echter om het papiertje waar de vermiste spullen opstonden. Deze hadden we bij ons, maar hij wilde toch liever dat we de volgende dag terug zouden komen.
Dinsdagochtend begonnen we met observeren in de klas van ms Jothi. Met Bart als meester, was het er gisteren in de klas wat anders aan toe gegaan dan normaal. Ms. Jothi was hierdoor wat gestresst en chagrijnig. Het pedagogisch klimaat in de klas was tot een dieptepunt gedaald en ze wist ook niet meer hoe ze een boek normaal moest neerleggen… Martjan had het al snel gehad met Ms. Jothi en begon met het maken van een dominospel. Ook Bart besloot niet lang daarna om het lokaal van Ms. Jothi te verlaten, voordat hij haar misschien wat zou aandoen. Samen besloten we het dominospel af te maken, dat bedoeld was als extra rekenactiviteit voor de 1e klas. De kinderen moeten bijvoorbeeld het getal ‘4’ en vier honden aan elkaar koppelen. Aan het einde van de dag was het dominospel af en trots vertelden we dit aan Elisabeth en vroegen haar meteen of we het bij haar konden uitprinten en lamineren. Ze liep naar de kast met (leer)spelletjes, pakte een dominospel te voorschijn en vroeg: ‘Bedoel je zoiets als dit?’. Helaas moesten we beamen dat we vrijwel eenzelfde dominospel hadden zitten maken als ze daar in haar handen had…
Na schooltijd zetten we opnieuw koers naar het politiebureau. Dezelfde man als gisteren deelde ons helaas mede dat de vermiste voorwerpen niet gevonden of teruggebracht waren. De notulist maakte een briefje op voor Bart, zodat hij die kan meenemen als eventueel bewijs bij het aanvragen van bijvoorbeeld een nieuw bankpasje. Ondertussen kwamen net een aantal agenten aan op het politiebureau, die ons nog herkenden van vorige week. Ze groetten ons vriendelijk en boden ons eten en drinken aan. Ook wilden ze weer op de foto, maar zonder fotocamera gaat dit nogal moeilijk. Na een praatje met een agent over Nederland, India en olie om in je haar te smeren, namen we afscheid en fietsten naar huis. Thuisgekomen hadden we dinner en bereidden we ons voor op ‘childrens day’.
Woensdag was het ‘childrens day’ in India. Een of andere Indiase minister hield zo veel van kinderen dat hij/zij ‘childrens day’ in India heeft ingevoerd. Het betekende dat de kinderen alleen maar ’s ochtends naar school moesten, ze hun schooluniform in de kast mochten laten hangen en de ochtend gevuld werd met leuke dingen. Elizabeth begon met een dagopening voor de hele school. Vervolgens was het onze beurt om de kinderen te vermaken. Voor de kleuters hadden we een estafette bedacht en daarvoor een route met ‘hindernissen’ uitgezet. Er werden twee groepen gemaakt en de wedstrijd kon beginnen. Ze moesten slalom om pionnetjes lopen en onderweg een balletje meenemen om die later in een emmer te gooien. Elke keer dat de kinderen opnieuw de estafette gingen lopen, moesten ze een kledingstuk aan doen. Wij hadden allebei een korte broek, een paar schoenen en een pet meegenomen. De kleine kleutertjes in de te grote kleding zorgden voor een grappig gezicht en leuke foto’s. Nadat de kleuters waren geweest, konden de kleuterjuffen het niet laten om ook de kleding aan te trekken en de estafette te lopen. Dit was erg grappig en Sinterklaas zou ze zo aangenomen hebben om als ‘Zwarte Piet’ aan de slag te gaan.
Met de oudere kinderen hebben we oud-hollandse spelletjes gedaan, zoals spijkerpoepen, koekhappen en zaklopen. Het was erg leuk om te zien hoe de Indiase kinderen dit ervan afbrachten. Ze vonden het in het begin allemaal erg moeilijk, maar hadden er wel heel erg veel lol in.
Na de spelletjesronde werd er een film gekeken en toen was de ochtend al weer voorbij. De kinderen waren vrij en konden verder gaan genieten van ‘childrens day’. De leerkrachten van de bovenbouw en wij bleven echter op school. We hadden een meeting voor rekenen gepland, zodat we de leerkrachten kunnen coachen in het uitleggen rekenen. We hebben deze middag twee problemen behandeld, namelijk het uitleggen van aftreksommen met lenen en het uitleggen van breuken. Voor het uitleggen van aftreksommen met lenen hadden we lucifers meegenomen als materiaal dat gebruikt kan worden om het duidelijk uit te kunnen leggen aan de kinderen. Voor de breuken hadden we hiervoor dosa’s, een soort zoete pannenkoek, meegenomen. De leerkrachten moesten in het begin wennen om gebruik te maken van dit soort materialen om rekenen uit te leggen, maar uiteindelijk begonnen ze het door te krijgen en vonden ze het zinvol. Nu maar hopen dat ze dit ook echt gaan gebruiken…
Na de ‘mathmeeting’ zijn we naar huis gefietst om daar even wat te eten en te relaxen. Om half 6 maakten we ons op voor de reis naar de jeugdgroep in de kerk. We namen de bus naar St. Thomas Mount Station en kwamen daar een politieagent tegen van het bureau waar we aangifte hadden gedaan van de diefstal van de portemonnee. Hij begroette ons hartelijk en bood ons weer eten en drinken aan. We maakten hem duidelijk dat we op weg waren naar de kerk en dat we geen tijd hadden om ergens te gaan eten. Uiteindelijk liep ie naar een groentekraampje toe, beval de groentevrouw een tros bananen in te pakken en gaf deze aan ons. We namen afscheid en met een tros bananen rijker, zetten we ons reis naar de kerk voort. De jeugd was iets eerder begonnen dan normaal en we konden nog net de laatste 5 minuten meemaken. Na een hamburger als avondeten hebben we ons de rest van de avond vermaakt met praten, tafeltennis en de playstation.
Donderdagochtend hebben de leerkrachten de gymles gegeven en hebben wij geobserveerd. Na afloop hebben we met de leerkrachten teruggekeken op de les en complimenten en tips gegeven. Er zijn een aantal kinderen die heel zwak blijven in hun motorische vaardigheden, maar bij heel veel kinderen hebben we de laatste lessen zien groeien. Ook de leerkrachten zien dit en zijn ook gemotiveerd om meer te leren. De rest van de dag hebben we geobserveerd in de klas van Ms. Jothi en Ms. Zing, de leerkrachten die we gaan coachen.
Na schooltijd zijn we met Ms. Sandra mee naar huis gegaan, daar een kopje thee gedronken, wat gefrituurde bananenplakken gegeten om vervolgens met z’n allen naar een ‘worshipdienst’ van YWAM te gaan. Een keer per maand wordt er een dienst gehouden voor alle YWAM-ers in Chennai. De dienst bestond uit lofprijzing en aanbidding in Engels en Tamil en uit voorbede voor alle verschillende ministries van YWAM Chennai.
Na afloop van de dienst werden we uitgenodigd om een bezoek te brengen aan een soort van opvanghuis voor meisjes. Na wat vriendelijk gelachen te hebben en een poster met een Hollands landschap met een bijbeltekst in het Tamil bewondert te hebben, vertrokken we weer. Ian en Sandra wilden een ‘auto’ regelen voor Elisabeth en ons, dus gingen we langs een christelijk gezin waarvan de vader autodriver is. De kinderen hadden vroeger op de Asha Kendra school gezeten en die vonden het erg leuk om Sr Ian, Ms. Sandra en Ms. Elisabeth weer terug te zien. We werden natuurlijk uitgenodigd om binnen te komen. Het was een klein vierkant huisje waarvan de huiskamer van 3m bij 3m ook als slaapkamer functioneerde. Er werd drinken voor ons gekocht en we hebben een tijdje gepraat met de familie. Na een half uurtje vertrokken we, de driver bracht ons naar St. Thomas Mount station en vanaf daar namen we de bus naar huis. Nadat we ons Indiase eten met onze rechterhand hadden opgegeten, was deze dag al weer afgelopen voor ons.
Vrijdagochtend besloten dat we zouden gaan loten wie welke leerkracht ging coachen. Het leek ons goed om ons allebei op een leerkracht te richten en die te coachen. We hadden allebei geen voorkeur dus gingen we lootjes trekken. Het resultaat Ms. Zing gecoacht gaat worden door Bart en Ms. Jothi door Martjan. De rest van de dag heeft Bart geobserveerd in de klas van Zing en heeft Martjan lesgegeven aan de klas van Ms. Sandra, omdat zij een afspraak buiten de school had. De kinderen in die klas hebben nog niet echt discipline, dus dat is vooral waar Martjan die dag aan gewerkt heeft.
Toen we na schooltijd, het laatste stukje terug naar huis liepen, besloten we nog even de wijk in te gaan. We bewonderden de mensen, de huizen/hutten, de dieren en snoven weer een nieuw stukje op van India. Zoals gewoonlijk vonden de kinderen ons en ons fototoestel heel interessant. Ook de vragen als: ‘How are you?’, ‘What is your name?’, ‘How old are you?’ en ‘What is your country?’ werden ons weer tallozen keren gesteld. We genieten er van en we zijn blij als we die kinderen een leuke dag kunnen bezorgen door een foto van ze te maken en ze een handje te geven.
Thuisgekomen hebben we dinner gehad, hebben we een filmpje gekeken en gingen we slapen met het idee dat we de volgende dag niet door de wekker gewekt zouden worden.
zondag 2 december 2007
woensdag 21 november 2007
American food, basketball and a haircut
Zaterdag waren we al vrij vroeg in de weer. We wilden deze dag gebruiken om alle 40 activiteiten voor bewegingsonderwijs (PE) af te ronden. Maar halverwege werden we gestoord door een telefoontje.. Een vriendin van onze collega ‘Zing’, was schoonheidsspecialiste en tevens getraind om hoofden te knippen (het haar). De dag ervoor hadden we het gehad over de noodzaak van een knipbeurt van Barts haar, dus om meteen de daad bij het woord te voegen, werden we uitgenodigd. We kregen het toch voor elkaar om de activiteiten af te krijgen en zijn vervolgens naar huize Sandra gegaan. Toen we aankwamen was Sandra net aan de beurt om haar haar opnieuw ‘het zwarte kleurtje te geven dat het ooit geweest was’ en plofden we maar neer op het bed om een Indische film te kijken. Maar al snel was Bart aan de beurt voor zijn haar. Binnen 20 minuten was het gepiept. Tevreden met het resultaat hebben we de film verder gekeken onder het genot van een kopje thee. De film duurde en duurde maar (dat schijnt hip te zijn in de Bollywoodfilms), dus voor hij afgelopen was, besloten we naar huis te gaan.
Deze zondag kozen we voor een dienst die we konden verstaan, dus gingen we naar Ashraya, de kerk waar we voorheen ook zijn geweest. Ashraya betekent trouwens ‘Shelter’, wat weer naar ‘Schuilplaats’ vertaalt kan worden J. We moesten 20 minuten in de rij staan om een kaartje te kopen dat niet eens gecontroleerd wordt, maar christelijk als we zijn, hebben we de volle 20 minuten uitgezeten en kwamen we 10 minuten te laat de kerk binnen. De enige overige plaatsen waren helemaal vooraan aan de zijkant van het podium, waar we de teksten niet mee konden lezen. Gelukkig passeerden de nummers van Hillsong de revue, dus stonden we er niet helemaal kansloos bij. De worship was echt goed en de preek helemaal: het ging over de kracht die we bezitten als christenen om te strijden tegen de macht van satan. Vaak geloven we wel dat God de macht heeft om mensen te genezen, maar geloven we niet in onszelf. Maar God heeft ons uitgekozen om Zijn lichaam te zijn. Als Jezus niet regeert hier op aarde, dan komt dat, omdat het lichaam zijn werk niet doet. Oftewel, ga geloven in jezelf als de handen en de voeten van Jezus en de kracht die God ons geeft om deze taak uit te voeren!:)
Na de dienst hebben we nagekletst met de jongeren die we tijdens de youth meeting op woensdag hebben leren kennen. We werden uitgenodigd om samen met hen om 4 uur te gaan basketballen. Om de tijd ertussen te doden, zijn we naar Sparky’s gegaan: een restaurant van YWAM, compleet Amerikaans ingericht, met alleen Amerikaans eten. Zelfs de Indiase werknemers proberen alles zo Amerikaans mogelijk uit te spreken en gooien minimaal een keer per zin het woordje ‘man’ (spreek uit ‘men’) erin. Na alle rijst, idly, chapati en curry, was een westerse maaltijd zooow welkom! Martjan aan de steak en Bart aan de hamburger. Hmmm… steak and hamburger…
Nadat we onze maaltijd ophadden, zijn we nog en YWAM arts-and-crafts-winkeltje ingegaan, maar al snel waren we hier op uitgekeken en gingen we op zoek naar een leuke buurt om in rond te wandelen en om foto’s te maken. Na ruim een kwartier lopen kwamen we een wat armere buurt tegen, waar we wat kinderen zagen spelen. Het tafereel vroeg gewoon om een foto, maar dan moet je er rekening mee houden dat je het eerste kwartier niet van de kinderen af bent. Dus na een aantal foto’s van ze gemaakt te hebben, na wel 20 keer verteld te hebben hoe we heten, liepen we door met een horde kinderen achter ons aan. De hele buurt had al snel door wat er aan de hand was en alle baby’s en mooie kindjes werden tevoorschijn getoverd om op de foto gezet te worden. We kregen weer water aangeboden en genoten van alles wat we zagen: de huisjes, het wassen van kleren midden op de straat, alle loslopende geiten en natuurlijk ook wel de aandacht van alle mensen. Maar de tijd om te gaan basketballen naderde, dus we zeiden de mensen gedag en gingen op weg naar het sportcomplex dat we hoopten te vinden. Na een telefoontje en wat aanwijzingen kwamen we op tijd aan en hebben we met zo’n 18 jongelui anderhalf uur gebasketbald. Misschien denk dat die kleine Indiërs er niets van zouden bakken, maar Martjan en ik behoorde duidelijk tot de mindere spelers. Maar aan het eind waren we wel bezweet, dus we deden in ieder geval ons best. We reden met jongen in z’n auto naar het treinstation, maar stopten onderweg nog even om te genieten van een stuk of 4 glazen versgeperste watermeloensap, ananassap, druivensap en granaatappelsap. Hmmm… granaatappelsap…
Op het station kochten we een kaartje en reisden we terug naar huis. Lekker uitgeput van de dag ploften we op ons bed neer, aten we dinner en gingen we slapen.
Deze zondag kozen we voor een dienst die we konden verstaan, dus gingen we naar Ashraya, de kerk waar we voorheen ook zijn geweest. Ashraya betekent trouwens ‘Shelter’, wat weer naar ‘Schuilplaats’ vertaalt kan worden J. We moesten 20 minuten in de rij staan om een kaartje te kopen dat niet eens gecontroleerd wordt, maar christelijk als we zijn, hebben we de volle 20 minuten uitgezeten en kwamen we 10 minuten te laat de kerk binnen. De enige overige plaatsen waren helemaal vooraan aan de zijkant van het podium, waar we de teksten niet mee konden lezen. Gelukkig passeerden de nummers van Hillsong de revue, dus stonden we er niet helemaal kansloos bij. De worship was echt goed en de preek helemaal: het ging over de kracht die we bezitten als christenen om te strijden tegen de macht van satan. Vaak geloven we wel dat God de macht heeft om mensen te genezen, maar geloven we niet in onszelf. Maar God heeft ons uitgekozen om Zijn lichaam te zijn. Als Jezus niet regeert hier op aarde, dan komt dat, omdat het lichaam zijn werk niet doet. Oftewel, ga geloven in jezelf als de handen en de voeten van Jezus en de kracht die God ons geeft om deze taak uit te voeren!:)
Na de dienst hebben we nagekletst met de jongeren die we tijdens de youth meeting op woensdag hebben leren kennen. We werden uitgenodigd om samen met hen om 4 uur te gaan basketballen. Om de tijd ertussen te doden, zijn we naar Sparky’s gegaan: een restaurant van YWAM, compleet Amerikaans ingericht, met alleen Amerikaans eten. Zelfs de Indiase werknemers proberen alles zo Amerikaans mogelijk uit te spreken en gooien minimaal een keer per zin het woordje ‘man’ (spreek uit ‘men’) erin. Na alle rijst, idly, chapati en curry, was een westerse maaltijd zooow welkom! Martjan aan de steak en Bart aan de hamburger. Hmmm… steak and hamburger…
Nadat we onze maaltijd ophadden, zijn we nog en YWAM arts-and-crafts-winkeltje ingegaan, maar al snel waren we hier op uitgekeken en gingen we op zoek naar een leuke buurt om in rond te wandelen en om foto’s te maken. Na ruim een kwartier lopen kwamen we een wat armere buurt tegen, waar we wat kinderen zagen spelen. Het tafereel vroeg gewoon om een foto, maar dan moet je er rekening mee houden dat je het eerste kwartier niet van de kinderen af bent. Dus na een aantal foto’s van ze gemaakt te hebben, na wel 20 keer verteld te hebben hoe we heten, liepen we door met een horde kinderen achter ons aan. De hele buurt had al snel door wat er aan de hand was en alle baby’s en mooie kindjes werden tevoorschijn getoverd om op de foto gezet te worden. We kregen weer water aangeboden en genoten van alles wat we zagen: de huisjes, het wassen van kleren midden op de straat, alle loslopende geiten en natuurlijk ook wel de aandacht van alle mensen. Maar de tijd om te gaan basketballen naderde, dus we zeiden de mensen gedag en gingen op weg naar het sportcomplex dat we hoopten te vinden. Na een telefoontje en wat aanwijzingen kwamen we op tijd aan en hebben we met zo’n 18 jongelui anderhalf uur gebasketbald. Misschien denk dat die kleine Indiërs er niets van zouden bakken, maar Martjan en ik behoorde duidelijk tot de mindere spelers. Maar aan het eind waren we wel bezweet, dus we deden in ieder geval ons best. We reden met jongen in z’n auto naar het treinstation, maar stopten onderweg nog even om te genieten van een stuk of 4 glazen versgeperste watermeloensap, ananassap, druivensap en granaatappelsap. Hmmm… granaatappelsap…
Op het station kochten we een kaartje en reisden we terug naar huis. Lekker uitgeput van de dag ploften we op ons bed neer, aten we dinner en gingen we slapen.
Week 3: Fietsen, vuurwerk, en de politie in Chennai
Deze week stond in het teken van ‘Diwali’: een feest dat zijn achtergrond kent in het Hindoeïsme en vertaald kan worden naar ‘Feest van het licht’. Deze week zouden de huizen verlicht worden door kleine olielampjes rond het huis. Op donderdag zou het hoogtepunt komen van dit feest en zal de hele dag vuurwerk afgestoken worden en hijsen de mensen zich in hun mooiste outfit. Maar vandaag was het nog niet zover. We gingen via bus en auto naar school en pikten onderweg Rachel op. De donderdag ervoor hadden we een gymles gegeven en vandaag was het de beurt van de leerkrachten zelf. Zij zouden dezelfde activiteiten gaan geven als wij de donderdag ervoor. Wij observeerden hoe zij hun les gaven.
Wat ons al was opgevallen en waar de leerkrachten die les gaven nu ook over struikelden, is het feit dat de kinderen het heel erg moeilijk vinden om op te letten tijdens de instructie en om de opdracht van het spel te snappen. Verder lopen ze motorisch ook achter op de kinderen in Nederland. Dit geldt met name voor de jongere groepen. Dit is misschien ook niet vreemd aangezien ze voor onze komst praktisch niets aan lichamelijke opvoeding deden.
Maar voor ons was de frustratie bij de leerkrachten best grappig om te zien, wanneer de kinderen de bal doodleuk heel voorzichtig in de handen van de lummel rollen.
De les met de oudere kinderen ging een heel stuk beter en het was echt tof om te zien hoe ‘miss Zing’ de dingen de we de les ervoor voor hadden gedaan, overgenomen had. Aan het einde van de les gaven we de leerkrachten tips voor hun volgende PE-les.
Tussen de middag zijn we naar het huis van Lora gegaan. Dit in verband met twee fietsen die voor ons geregeld worden. Jaja, we gaan het verkeer van Chennai verkennen per fiets. Een van de fietsen kon nog wel een opknapbeurt gebruiken, dus na een heerlijke lunch van soep, salade en tosti’s, propten we de fiets in een tuktuk en hebben we hem afgeleverd bij een fietsenmaker die de fiets voor 10 rupees (19 eurocent) een opknapbeurt gaf.
Vervolgens hebben we de middag verder gewerkt aan de PE-leerlijn die we de school mee willen geven als we hier klaar zijn. Na schooltijd hadden we een vergadering gepland met alle leerkrachten die rekenen geven. We hebben het met ze gehad over de moeilijkheden die ze ondervonden met het lesgeven en hoe we met behulp van extra materiaal de leerkrachten tegemoet kunnen komen. De volgende vergadering zullen we twee van deze moeilijkheden voor ze uitwerken om een voorbeeld te stellen hoe je met extra materiaal kunt werken.
Dinsdag verder doorgewerkt aan de leerlijn voor PE en ’s middags voor het eerst op de fiets naar huis. We pikten de fiets van de fietsenmaker op, dronken nog een kopje thee bij een theehuisje en gaan met die banaan. Het is wonderlijk om te zien hoe snel we Indische manier van rijden zelf toepassen. We hebben in de 2 weken die we hier zitten de Indiase verkeersregels aardig op weten te pikken:
- Als je voor iemand anders rijd of loopt, heb je in principe voorrang en dat geeft jou dus ook het recht anderen af te snijden.
- Hoe groter je bent, (denk aan bus in vergelijking met een voetganger) hoe meer de bovenstaande regel van toepassing is.
- De eerste regel geldt alleen niet als er getoeterd wordt. Helemaal als voetganger moet je wanneer er getoeterd wordt simpelweg recht door blijven lopen, juist niet aan de kant gaan, want ze kunnen je van beide kanten passeren, dus als je aan de kant gaat heb je kans, dat je juist voor de tuktuk, scooter of wat dan ook springt.
Hoe lekker het fietsen ook ging, toch voelde Bart plots dat alles niet helemaal koek en ei was. De warme, zweterige plek op zijn linkerbovenbeen, veroorzaakt door zijn portemonnee, voelde ineens wat minder warm en zweterig. Verschrikt begon hij al zijn zakken te doorzoeken. “Martjan! M’n portemonnee is kwijt!” Zich niets aantrekkende van het drukke verkeer en het feit dat hij spook reed, begon hij zich een weg te banen door tegemoet komende verkeer. Martjan, zijn trouwe metgezel, volgde hem op het wiel (de voet?). Na ongeveer 200 meter fietsen stond Bart abrupt stil… Daar lag.. alleen nog een verzekeringspasje op naam van B. Harder. De winkelmedewerker die een paar meter ernaast aan het werk was, werd ruw verstoord in zijn werkzaamheden. “Have you seen who took my wallet? Did you pick up my wallet? Where is it?” De arme man wist van niets, of deed heel goed alsof. Na nog verschillende mensen verhoord te hebben, besloten we naar het politiebureau te gaan. We werden vriendelijk verwelkomt en Bart mocht een keurige brief gaan schrijven met wat er precies gebeurt was, waar het gebeurt was en wat er allemaal kwijt was. Toen de brief klaar was, mocht hij deze drie meter verder aan een man geven die alle gegevens opnieuw opschreef. Ondertussen werden we flink verhoord over wie we waren en wat we kwamen doen in Chennai. Er werd een kopje koffie voor ons geregeld en na afloop vroegen we of ze op de foto mochten nemen. Minstens net zo enthousiast als alle kinderen die hier vragen om op de foto gezet te worden, haalden ze alle aanwezige collega’s erbij, kwam de koffiemaker van de overkant erbij staan en maakten we verscheidene foto’s.
Na ons politieavontuur fietsten we verder naar huis. Volkomen uitgeput kwamen we thuis aan, waar we Stephen over ons avontuur vertelden.
Woensdag weer aan PE gewerkt en ’s middags zijn we met Elisabeth meegegaan naar het huis van Lora. We zouden vandaar met de auto naar het huis van Sandra rijden, om wat spullen voor Lora en voor Elisabeth’s nieuwe woning op te halen. Al snel zaten we dus in de auto met Lora achter het stuur. Bij Sandra’s huis aangekomen zagen we dat er ook drie jongens waren van de groep YWAM-ers die de keer ervoor samen met ons bij Lora hadden gegeten. Met z’n vijven werkten we tafels, stoelen, airconditioningapparaten en dergelijk het huis uit en laadden we een gehuurd verhuisautootje vol. Vervolgens weer terug naar ‘Park Dugar’, waar Lora en Elisabeth wonen en uitladen die boel. Na getrakteerd te zijn op een flink glas ‘lemonade’ en zelfgebakken chocolatechip cookies, gingen de drie jongens er vandoor. Maar na een minuut stonden ze plots weer binnen. Ze waren terug gekomen omdat ze eigenlijk nog graag voor ons wilden bidden. Echt zo cool! Dus ze baden voor ons en voor de tijd die we nog bij Asha Kendra mochten hebben en vroegen een zegen voor het werk dat we doen, zodat het zijn vrucht mag gaan dragen. Daarna hebben we opnieuw afscheid genomen en gingen ze er echt vandoor. Wij hadden het plan om weer naar de jeugdmeeting te gaan van de kerk, maar vanwege tijd besloten we om de avond te blijven eten en daar te blijven. We aten ‘macaroni and cheese’ en vervolgens speelden we twee potjes Kolonisten van Catan. We hadden een hele gezellige avond en zijn om half 12 naar huis gegaan, met de heerlijke gedachte dat we de volgende ochtend uit konden slapen vanwege Diwali.
Diwali op zijn hoogtepunt: al vroeg in de ochtend hoorden we de eerste knallen. Van heel lang uitslapen was dus ook geen sprake. Om een uur of 9 zijn we dus toch maar ons bed uitgegaan. Als we niet geweten hadden dat er vandaag vuurwerk afgestoken zou worden, dan zouden we het idee gehad hebben dat Pakistan, India de oorlog verklaard had en Chennai als eerste doelwit uitgekozen was. De Nederlandse astronauten zijn vrij weinig tot niets vergeleken het geschut wat ze hier gebruiken. Wat ze er leuk aan vinden is ons een raadsel. Maar rond de middag besloot Bart om toch even buiten een kijkje te gaan nemen.
‘Er was nog weinig te zien en het was vrij rustig om straat. Toch liep ik op de terugweg een heuse Indiër tegen het lijf. Met een simpele groet kwam ik niet van de man af, met als gevolg dat ik 5 minuten later bij de man aan tafel zat. Verschillende Indiase hapjes werden me voorgezet. De man sprak slecht Engels, dus ik maar vriendelijk lachen maar me intussen heel ongemakkelijk voelen. Toen me gevraagd werd of ik Idly wilde met een chutney, begon ik vriendelijk, doch dringend te weigeren. Maar natuurlijk verstonden ze er niets van, dus even later zat ik aan de Idly met chutney (een Indiase specialiteit: een soort gestoomde kussentjes van een rijstmengsel). Nu moet je weten dat wij het niet zo hebben met de Idly. Anders gezegd: als we meer dan 1 zo’n geval op moeten eten krijgen we kotsneigingen. Slim als ik dacht te zijn, at ik het enige Idly-kussentje erg snel op. Dan heb ik het maar gehad, zo dacht ik. Hier denken ze anders: Zo.. die heeft hij snel opgegeten! Hij lust er vast nog wel een! Zodoende zat ik al snel mijn tweede Idly-geval op te eten: verstand op nul en gewoon eten!
Toen alles wonder boven wonder toch naar binnen gewerkt was, kreeg ik van moederlief (die me ook bediend had) een zak met bananen mee. Ik kon weer gaan en de man die me meegenomen had, bracht me weg tot aan ons huis. In zijn jammerlijke Engels begon hij opnieuw dingen te vragen, dus ik haalde Stephen er maar bij. Hij had graag nog een keer ontbijt voor me gemaakt, maar Stephen legde uit dat dat moeilijk zou gaan, omdat we elke ochtend vroeg op school moesten zijn. Ik zei de man gedag en snelde naar Martjan om het hele avontuur te vertellen.’
Tegen de tijd dat het donker werd, begon het vuurwerk toe te nemen en kwam ook het siervuurwerk te voorschijn. Opnieuw ging Bart op pad, terwijl Martjan met zijn ouders aan het bellen was.
‘Op zoek naar leuke kiekjes, kwam ik terecht in een gezellige straat met veel kinderen die bezig waren met het afsteken van vuurwerk. Natuurlijk werd mij wel 20 keer gevraagd ‘What my name’ is en wilde iedereen op de foto. Het duurde niet lang voordat ik door een van de ouders uitgenodigd werd om koffie te drinken. Ik werd meegenomen naar een klein huisje, met alleen een woonkamertje en een keukentje. In het woonkamertje stond 1 en een televisie. Geen tafels of stoelen. Op het bed werd een dekentje neergelegd en daar mocht ik op gaan zitten. Alle kinderen waren meegekomen, met het gevolg dat er zo’n 15 kinderen in en rond een kamertje van 7 m2 stonden. Ik kon opnieuw niet veel doen dan vriendelijk lachen. Ik kreeg koffie met verschillende Indiase koffietussendoortjes. Intussen maakte ik maar wat foto’s van de mensen, anders werd het ook zo’n stille bedoening. Na een kwartier lang te hebben geglimlacht gingen we weer naar buiten, maakte ik nog wat foto’s en ging ik weer verder op pad. Ik kwam opnieuw langs een leuk straatje en ging er een kijkje nemen. Ik had me voorgenomen nu niet meer bij mensen naar binnen te gaan, dus vroeg ik me af of het slim was om een foto te maken. Ik besloot het risico te nemen en maakte een foto. Een dwaze keus. Meteen werd ik uitgenodigd om een hapje mee te eten. Ik legde uit dat er thuis een maaltijd op me wachtte, dus dat het echt niet kon. Maar dat begrepen ze natuurlijk weer niet, dus toen ik hardnekkig buiten bleef staan, kwamen ze het eten naar buiten brengen. Tot mijn grote verrassing ontdekte ik dat er opnieuw Idly op mijn bord lag. Hmmmm… Idly…
Toen ik toch aan het eten was, besloot ik dat ik nu ook net zo goed met ze mee naar binnen kon gaan. De Idly had een ander sausje en ik proefde zowaar iets van vlees, dus het was best lekker. Na het opgegeten te hebben werd me gewezen waar ik mijn handen kon wassen en vervolgens zei ik iedereen gedag en ging richting huis.’
Tegen de tijd dat Bart thuis kwam, was het tijd om te eten. Bart hoefde vreemd genoeg niet, dus hij mocht toekijken hoe Martjan de chapati opat. Vervolgens zijn beide heren nog een blokje om gegaan om te kijken wat het vuurwerk deed. Het meeste vuurwerk was echter voorbij.
Vrijdag werd er nog steeds vuurwerk afgestoken, maar was het hoogtepunt duidelijk voorbij. Ook vandaag was een vrije dag vanwege het feest. We hebben de site wat bijgewerkt en hadden rond half 5 met Rachel afgesproken op het station. Samen met haar haalden we Zing op, die bij Sandra woont en gingen we met zijn vieren op weg naar St. Tomas Mount. Dit is de berg waarvan men beweerd dat de apostel Tomas er vermoord is. Een breed pad leidde ons naar boven. Langs het pad waren beelden te zien van de lijdensweg van Jezus. Bovenaan de berg, ging net de zon onder. We waren aangekomen op een soort groot plein. Midden op het plein stond een katholiek kerkje. We deden onze schoenen uit en gingen naar binnen. Het was echt raar om te zien dat de apostel Tomas hier echt soort van vereerd werd. Ook voor andere beelden die er stonden werd gebeden. Echt zo krom dat de man, die anderen erop wees dat Jezus vereert moet worden, nu zelf vereerd wordt. Iets wat ingaat tegen zijn hele bedoeling! Maar vanaf de berg hadden we een mooi uitzicht over de hele stad. Zing had wat zakjes chips ingeslagen en met zijn vieren op een rij zaten we te genieten van het uitzicht, het vuurwerk dat nog steeds afgestoken werd en de toffe gesprekken die we met elkaar hadden. Na geruime tijd liepen we weer naar beneden en gingen we richting huis, waar Stephen en Priscilla een maaltijd voor ons klaar hadden staan.
Wat ons al was opgevallen en waar de leerkrachten die les gaven nu ook over struikelden, is het feit dat de kinderen het heel erg moeilijk vinden om op te letten tijdens de instructie en om de opdracht van het spel te snappen. Verder lopen ze motorisch ook achter op de kinderen in Nederland. Dit geldt met name voor de jongere groepen. Dit is misschien ook niet vreemd aangezien ze voor onze komst praktisch niets aan lichamelijke opvoeding deden.
Maar voor ons was de frustratie bij de leerkrachten best grappig om te zien, wanneer de kinderen de bal doodleuk heel voorzichtig in de handen van de lummel rollen.
De les met de oudere kinderen ging een heel stuk beter en het was echt tof om te zien hoe ‘miss Zing’ de dingen de we de les ervoor voor hadden gedaan, overgenomen had. Aan het einde van de les gaven we de leerkrachten tips voor hun volgende PE-les.
Tussen de middag zijn we naar het huis van Lora gegaan. Dit in verband met twee fietsen die voor ons geregeld worden. Jaja, we gaan het verkeer van Chennai verkennen per fiets. Een van de fietsen kon nog wel een opknapbeurt gebruiken, dus na een heerlijke lunch van soep, salade en tosti’s, propten we de fiets in een tuktuk en hebben we hem afgeleverd bij een fietsenmaker die de fiets voor 10 rupees (19 eurocent) een opknapbeurt gaf.
Vervolgens hebben we de middag verder gewerkt aan de PE-leerlijn die we de school mee willen geven als we hier klaar zijn. Na schooltijd hadden we een vergadering gepland met alle leerkrachten die rekenen geven. We hebben het met ze gehad over de moeilijkheden die ze ondervonden met het lesgeven en hoe we met behulp van extra materiaal de leerkrachten tegemoet kunnen komen. De volgende vergadering zullen we twee van deze moeilijkheden voor ze uitwerken om een voorbeeld te stellen hoe je met extra materiaal kunt werken.
Dinsdag verder doorgewerkt aan de leerlijn voor PE en ’s middags voor het eerst op de fiets naar huis. We pikten de fiets van de fietsenmaker op, dronken nog een kopje thee bij een theehuisje en gaan met die banaan. Het is wonderlijk om te zien hoe snel we Indische manier van rijden zelf toepassen. We hebben in de 2 weken die we hier zitten de Indiase verkeersregels aardig op weten te pikken:
- Als je voor iemand anders rijd of loopt, heb je in principe voorrang en dat geeft jou dus ook het recht anderen af te snijden.
- Hoe groter je bent, (denk aan bus in vergelijking met een voetganger) hoe meer de bovenstaande regel van toepassing is.
- De eerste regel geldt alleen niet als er getoeterd wordt. Helemaal als voetganger moet je wanneer er getoeterd wordt simpelweg recht door blijven lopen, juist niet aan de kant gaan, want ze kunnen je van beide kanten passeren, dus als je aan de kant gaat heb je kans, dat je juist voor de tuktuk, scooter of wat dan ook springt.
Hoe lekker het fietsen ook ging, toch voelde Bart plots dat alles niet helemaal koek en ei was. De warme, zweterige plek op zijn linkerbovenbeen, veroorzaakt door zijn portemonnee, voelde ineens wat minder warm en zweterig. Verschrikt begon hij al zijn zakken te doorzoeken. “Martjan! M’n portemonnee is kwijt!” Zich niets aantrekkende van het drukke verkeer en het feit dat hij spook reed, begon hij zich een weg te banen door tegemoet komende verkeer. Martjan, zijn trouwe metgezel, volgde hem op het wiel (de voet?). Na ongeveer 200 meter fietsen stond Bart abrupt stil… Daar lag.. alleen nog een verzekeringspasje op naam van B. Harder. De winkelmedewerker die een paar meter ernaast aan het werk was, werd ruw verstoord in zijn werkzaamheden. “Have you seen who took my wallet? Did you pick up my wallet? Where is it?” De arme man wist van niets, of deed heel goed alsof. Na nog verschillende mensen verhoord te hebben, besloten we naar het politiebureau te gaan. We werden vriendelijk verwelkomt en Bart mocht een keurige brief gaan schrijven met wat er precies gebeurt was, waar het gebeurt was en wat er allemaal kwijt was. Toen de brief klaar was, mocht hij deze drie meter verder aan een man geven die alle gegevens opnieuw opschreef. Ondertussen werden we flink verhoord over wie we waren en wat we kwamen doen in Chennai. Er werd een kopje koffie voor ons geregeld en na afloop vroegen we of ze op de foto mochten nemen. Minstens net zo enthousiast als alle kinderen die hier vragen om op de foto gezet te worden, haalden ze alle aanwezige collega’s erbij, kwam de koffiemaker van de overkant erbij staan en maakten we verscheidene foto’s.
Na ons politieavontuur fietsten we verder naar huis. Volkomen uitgeput kwamen we thuis aan, waar we Stephen over ons avontuur vertelden.
Woensdag weer aan PE gewerkt en ’s middags zijn we met Elisabeth meegegaan naar het huis van Lora. We zouden vandaar met de auto naar het huis van Sandra rijden, om wat spullen voor Lora en voor Elisabeth’s nieuwe woning op te halen. Al snel zaten we dus in de auto met Lora achter het stuur. Bij Sandra’s huis aangekomen zagen we dat er ook drie jongens waren van de groep YWAM-ers die de keer ervoor samen met ons bij Lora hadden gegeten. Met z’n vijven werkten we tafels, stoelen, airconditioningapparaten en dergelijk het huis uit en laadden we een gehuurd verhuisautootje vol. Vervolgens weer terug naar ‘Park Dugar’, waar Lora en Elisabeth wonen en uitladen die boel. Na getrakteerd te zijn op een flink glas ‘lemonade’ en zelfgebakken chocolatechip cookies, gingen de drie jongens er vandoor. Maar na een minuut stonden ze plots weer binnen. Ze waren terug gekomen omdat ze eigenlijk nog graag voor ons wilden bidden. Echt zo cool! Dus ze baden voor ons en voor de tijd die we nog bij Asha Kendra mochten hebben en vroegen een zegen voor het werk dat we doen, zodat het zijn vrucht mag gaan dragen. Daarna hebben we opnieuw afscheid genomen en gingen ze er echt vandoor. Wij hadden het plan om weer naar de jeugdmeeting te gaan van de kerk, maar vanwege tijd besloten we om de avond te blijven eten en daar te blijven. We aten ‘macaroni and cheese’ en vervolgens speelden we twee potjes Kolonisten van Catan. We hadden een hele gezellige avond en zijn om half 12 naar huis gegaan, met de heerlijke gedachte dat we de volgende ochtend uit konden slapen vanwege Diwali.
Diwali op zijn hoogtepunt: al vroeg in de ochtend hoorden we de eerste knallen. Van heel lang uitslapen was dus ook geen sprake. Om een uur of 9 zijn we dus toch maar ons bed uitgegaan. Als we niet geweten hadden dat er vandaag vuurwerk afgestoken zou worden, dan zouden we het idee gehad hebben dat Pakistan, India de oorlog verklaard had en Chennai als eerste doelwit uitgekozen was. De Nederlandse astronauten zijn vrij weinig tot niets vergeleken het geschut wat ze hier gebruiken. Wat ze er leuk aan vinden is ons een raadsel. Maar rond de middag besloot Bart om toch even buiten een kijkje te gaan nemen.
‘Er was nog weinig te zien en het was vrij rustig om straat. Toch liep ik op de terugweg een heuse Indiër tegen het lijf. Met een simpele groet kwam ik niet van de man af, met als gevolg dat ik 5 minuten later bij de man aan tafel zat. Verschillende Indiase hapjes werden me voorgezet. De man sprak slecht Engels, dus ik maar vriendelijk lachen maar me intussen heel ongemakkelijk voelen. Toen me gevraagd werd of ik Idly wilde met een chutney, begon ik vriendelijk, doch dringend te weigeren. Maar natuurlijk verstonden ze er niets van, dus even later zat ik aan de Idly met chutney (een Indiase specialiteit: een soort gestoomde kussentjes van een rijstmengsel). Nu moet je weten dat wij het niet zo hebben met de Idly. Anders gezegd: als we meer dan 1 zo’n geval op moeten eten krijgen we kotsneigingen. Slim als ik dacht te zijn, at ik het enige Idly-kussentje erg snel op. Dan heb ik het maar gehad, zo dacht ik. Hier denken ze anders: Zo.. die heeft hij snel opgegeten! Hij lust er vast nog wel een! Zodoende zat ik al snel mijn tweede Idly-geval op te eten: verstand op nul en gewoon eten!
Toen alles wonder boven wonder toch naar binnen gewerkt was, kreeg ik van moederlief (die me ook bediend had) een zak met bananen mee. Ik kon weer gaan en de man die me meegenomen had, bracht me weg tot aan ons huis. In zijn jammerlijke Engels begon hij opnieuw dingen te vragen, dus ik haalde Stephen er maar bij. Hij had graag nog een keer ontbijt voor me gemaakt, maar Stephen legde uit dat dat moeilijk zou gaan, omdat we elke ochtend vroeg op school moesten zijn. Ik zei de man gedag en snelde naar Martjan om het hele avontuur te vertellen.’
Tegen de tijd dat het donker werd, begon het vuurwerk toe te nemen en kwam ook het siervuurwerk te voorschijn. Opnieuw ging Bart op pad, terwijl Martjan met zijn ouders aan het bellen was.
‘Op zoek naar leuke kiekjes, kwam ik terecht in een gezellige straat met veel kinderen die bezig waren met het afsteken van vuurwerk. Natuurlijk werd mij wel 20 keer gevraagd ‘What my name’ is en wilde iedereen op de foto. Het duurde niet lang voordat ik door een van de ouders uitgenodigd werd om koffie te drinken. Ik werd meegenomen naar een klein huisje, met alleen een woonkamertje en een keukentje. In het woonkamertje stond 1 en een televisie. Geen tafels of stoelen. Op het bed werd een dekentje neergelegd en daar mocht ik op gaan zitten. Alle kinderen waren meegekomen, met het gevolg dat er zo’n 15 kinderen in en rond een kamertje van 7 m2 stonden. Ik kon opnieuw niet veel doen dan vriendelijk lachen. Ik kreeg koffie met verschillende Indiase koffietussendoortjes. Intussen maakte ik maar wat foto’s van de mensen, anders werd het ook zo’n stille bedoening. Na een kwartier lang te hebben geglimlacht gingen we weer naar buiten, maakte ik nog wat foto’s en ging ik weer verder op pad. Ik kwam opnieuw langs een leuk straatje en ging er een kijkje nemen. Ik had me voorgenomen nu niet meer bij mensen naar binnen te gaan, dus vroeg ik me af of het slim was om een foto te maken. Ik besloot het risico te nemen en maakte een foto. Een dwaze keus. Meteen werd ik uitgenodigd om een hapje mee te eten. Ik legde uit dat er thuis een maaltijd op me wachtte, dus dat het echt niet kon. Maar dat begrepen ze natuurlijk weer niet, dus toen ik hardnekkig buiten bleef staan, kwamen ze het eten naar buiten brengen. Tot mijn grote verrassing ontdekte ik dat er opnieuw Idly op mijn bord lag. Hmmmm… Idly…
Toen ik toch aan het eten was, besloot ik dat ik nu ook net zo goed met ze mee naar binnen kon gaan. De Idly had een ander sausje en ik proefde zowaar iets van vlees, dus het was best lekker. Na het opgegeten te hebben werd me gewezen waar ik mijn handen kon wassen en vervolgens zei ik iedereen gedag en ging richting huis.’
Tegen de tijd dat Bart thuis kwam, was het tijd om te eten. Bart hoefde vreemd genoeg niet, dus hij mocht toekijken hoe Martjan de chapati opat. Vervolgens zijn beide heren nog een blokje om gegaan om te kijken wat het vuurwerk deed. Het meeste vuurwerk was echter voorbij.
Vrijdag werd er nog steeds vuurwerk afgestoken, maar was het hoogtepunt duidelijk voorbij. Ook vandaag was een vrije dag vanwege het feest. We hebben de site wat bijgewerkt en hadden rond half 5 met Rachel afgesproken op het station. Samen met haar haalden we Zing op, die bij Sandra woont en gingen we met zijn vieren op weg naar St. Tomas Mount. Dit is de berg waarvan men beweerd dat de apostel Tomas er vermoord is. Een breed pad leidde ons naar boven. Langs het pad waren beelden te zien van de lijdensweg van Jezus. Bovenaan de berg, ging net de zon onder. We waren aangekomen op een soort groot plein. Midden op het plein stond een katholiek kerkje. We deden onze schoenen uit en gingen naar binnen. Het was echt raar om te zien dat de apostel Tomas hier echt soort van vereerd werd. Ook voor andere beelden die er stonden werd gebeden. Echt zo krom dat de man, die anderen erop wees dat Jezus vereert moet worden, nu zelf vereerd wordt. Iets wat ingaat tegen zijn hele bedoeling! Maar vanaf de berg hadden we een mooi uitzicht over de hele stad. Zing had wat zakjes chips ingeslagen en met zijn vieren op een rij zaten we te genieten van het uitzicht, het vuurwerk dat nog steeds afgestoken werd en de toffe gesprekken die we met elkaar hadden. Na geruime tijd liepen we weer naar beneden en gingen we richting huis, waar Stephen en Priscilla een maaltijd voor ons klaar hadden staan.
donderdag 8 november 2007
Proeven van de Tamilcultuur
Na uitgeslapen, ontbeten en gerelaxt te hebben, vertrokken we richting het huis van Laura om daar te internetten en te lunchen. Om 17:00 uur vertrokken we richting St. Thomas Mount station om daar door Rachel te worden opgehaald om bij haar te dineren. Rachel werkt als leerkracht op de Asha Kendra school en is ongeveer 23 jaar oud. Ze is niet zo groot en bestempelt 28 graden als koud.
We gingen lopend naar het huis van Rachel en onderweg legden we nog even een bezoek af bij Manon?, een vriendin van haar. Zij woonde in een smal steegje met huisje van steen en een rieten dak. Toen we het huisje binnengingen moesten we bukken, omdat we anders ons hoofd zouden stoten aan de deurpost. Er werd koffie voor ons gemaakt en we maakten kennis met de broer en de schoonzus van Manon. Nadat ze uitgelachen waren om de betekenis van Martjan in Tamil (zwager, boezemvriend) hadden we wat gesprekken over het werk van Manon bij YWAM. Toen we wilden weggaan, vroeg Rachel of we voor ze wilden bidden. We baden voor de gezondheid en het werk van Manon en het huwelijk van haar broer en schoonzus. Nadat we afscheid genomen hadden, kregen we nog even te horen dat we allebei een babyface hadden.
Na 10 minuten lopen kwamen we in de buurt van het huis van Rachel; een gezellige buurt met kleine huisjes en steegjes. We werden vriendelijk verwelkomt door de zus, de broer en een vriendin van Rachel. Het huisje bestaat uit een woonkamertje waar ook de vrouwen slapen, een slaapkamer voor de mannen, een keukentje en een soort van tuintje waar ze zichzelf en hun kleren wassen. Na een kwartiertje was het eten klaar en konden Bart en ik eten onder het toeziend oog van de rest. Het is hier namelijk de gewoonte om eerst je gasten te laten eten en daarna pas zelf te eten. Het eten was heel lekker en er was meer dan genoeg. Ze waren heel gastvrij en boden van alles aan ons aan, terwijl ze zelf bijna niks hebben.
Na het eten pakte Martjan de gitaar en hebben we een aantal aanbiddingsliederen met elkaar gezongen. Daarna hebben we met elkaar gebeden en dat was heel cool! Heel tof om te beseffen dat we allemaal een relatie met dezelfde God hebben en Hij van ons houdt.
Rachel en haar broer brachten ons nog even naar een hoofdweg en hielpen ons met het regelen van een auto. Bij huis aangekomen, mochten we voor de rugpijn van de bestuurder van de auto bidden. Hij vond het wel mooi en had tranen in z’n ogen toen we wegliepen. Moe maar voldaan ploften we neer op ons bed om al snel in slaap te vallen.
Zondag zijn we met Steven en Prescilla meegegaan naar hun kerk. We gingen op de scooter en dat was de eerste echte keer voor ons. Het was nog vrij rustig op de weg, dus het scooter rijden ging lekker. Toen we bij de kerk aankwamen was de dienst al begonnen. Het was een kleine Tamil church met ongeveer 50 mensen. De mannen en vrouwen zaten gescheiden van elkaar en de mannen zaten op stoelen en de vrouwen zaten op de grond. Er was een klein bandje dat bestond uit een drum, een jambee en een keyboard. Alles was in het Tamil, dus begrijpen wat er gezongen en gezegd werd, was voor ons vrij lastig. Steven vertaalde af en toe was voor ons. Na het zingen hield de pastor de preek, die ging over het geven van geld/offers aan God. Na de preek werden we blijkbaar voorgesteld, want plots draaiden alle hoofden zich naar ons toe. We werden naar voren gevraagd en we stelden ons voor. De naam ‘Martjan’ was ook hier weer heel grappig voor iedereen. Vervolgens kregen we de tijd om 3 liederen te zingen. Martjan had de gitaar van Rachel geleend en toen we eenmaal zongen, kwam al snel de drummer om mee te gaan drummen. We zongen ‘Hosanna’, ‘Our God reigns’ and het dooplied van Bart ‘Before You’. De mensen vonden het wel mooi volgens ons en na ons optreden volgde een andere preek, die ging over afgoden. Na deze preek kwam het avondmaal. Iedereen ging geknield zitten en de pastor kwam langs met het brood en de wijn.
Na de dienst werd de kerkzaal omgebouwd tot eetgelegenheid en kwamen grote pannen met rijst tevoorschijn. Het viel ons op dat de mensen onwijs veel rijst aten.
Nadat we ons voorgesteld hadden in de jeugdgroep en vragen hadden beantwoordt over Nederland, ging de jeugd een dramastuk oefenen. Dit zouden ze over een paar weken gaan opvoeren op straat. Om drie uur gingen we op de scooter richting huis. Moe van de dienst en de ervaringen hebben we nog een film gekeken dan gerelaxt.
We gingen lopend naar het huis van Rachel en onderweg legden we nog even een bezoek af bij Manon?, een vriendin van haar. Zij woonde in een smal steegje met huisje van steen en een rieten dak. Toen we het huisje binnengingen moesten we bukken, omdat we anders ons hoofd zouden stoten aan de deurpost. Er werd koffie voor ons gemaakt en we maakten kennis met de broer en de schoonzus van Manon. Nadat ze uitgelachen waren om de betekenis van Martjan in Tamil (zwager, boezemvriend) hadden we wat gesprekken over het werk van Manon bij YWAM. Toen we wilden weggaan, vroeg Rachel of we voor ze wilden bidden. We baden voor de gezondheid en het werk van Manon en het huwelijk van haar broer en schoonzus. Nadat we afscheid genomen hadden, kregen we nog even te horen dat we allebei een babyface hadden.
Na 10 minuten lopen kwamen we in de buurt van het huis van Rachel; een gezellige buurt met kleine huisjes en steegjes. We werden vriendelijk verwelkomt door de zus, de broer en een vriendin van Rachel. Het huisje bestaat uit een woonkamertje waar ook de vrouwen slapen, een slaapkamer voor de mannen, een keukentje en een soort van tuintje waar ze zichzelf en hun kleren wassen. Na een kwartiertje was het eten klaar en konden Bart en ik eten onder het toeziend oog van de rest. Het is hier namelijk de gewoonte om eerst je gasten te laten eten en daarna pas zelf te eten. Het eten was heel lekker en er was meer dan genoeg. Ze waren heel gastvrij en boden van alles aan ons aan, terwijl ze zelf bijna niks hebben.
Na het eten pakte Martjan de gitaar en hebben we een aantal aanbiddingsliederen met elkaar gezongen. Daarna hebben we met elkaar gebeden en dat was heel cool! Heel tof om te beseffen dat we allemaal een relatie met dezelfde God hebben en Hij van ons houdt.
Rachel en haar broer brachten ons nog even naar een hoofdweg en hielpen ons met het regelen van een auto. Bij huis aangekomen, mochten we voor de rugpijn van de bestuurder van de auto bidden. Hij vond het wel mooi en had tranen in z’n ogen toen we wegliepen. Moe maar voldaan ploften we neer op ons bed om al snel in slaap te vallen.
Zondag zijn we met Steven en Prescilla meegegaan naar hun kerk. We gingen op de scooter en dat was de eerste echte keer voor ons. Het was nog vrij rustig op de weg, dus het scooter rijden ging lekker. Toen we bij de kerk aankwamen was de dienst al begonnen. Het was een kleine Tamil church met ongeveer 50 mensen. De mannen en vrouwen zaten gescheiden van elkaar en de mannen zaten op stoelen en de vrouwen zaten op de grond. Er was een klein bandje dat bestond uit een drum, een jambee en een keyboard. Alles was in het Tamil, dus begrijpen wat er gezongen en gezegd werd, was voor ons vrij lastig. Steven vertaalde af en toe was voor ons. Na het zingen hield de pastor de preek, die ging over het geven van geld/offers aan God. Na de preek werden we blijkbaar voorgesteld, want plots draaiden alle hoofden zich naar ons toe. We werden naar voren gevraagd en we stelden ons voor. De naam ‘Martjan’ was ook hier weer heel grappig voor iedereen. Vervolgens kregen we de tijd om 3 liederen te zingen. Martjan had de gitaar van Rachel geleend en toen we eenmaal zongen, kwam al snel de drummer om mee te gaan drummen. We zongen ‘Hosanna’, ‘Our God reigns’ and het dooplied van Bart ‘Before You’. De mensen vonden het wel mooi volgens ons en na ons optreden volgde een andere preek, die ging over afgoden. Na deze preek kwam het avondmaal. Iedereen ging geknield zitten en de pastor kwam langs met het brood en de wijn.
Na de dienst werd de kerkzaal omgebouwd tot eetgelegenheid en kwamen grote pannen met rijst tevoorschijn. Het viel ons op dat de mensen onwijs veel rijst aten.
Nadat we ons voorgesteld hadden in de jeugdgroep en vragen hadden beantwoordt over Nederland, ging de jeugd een dramastuk oefenen. Dit zouden ze over een paar weken gaan opvoeren op straat. Om drie uur gingen we op de scooter richting huis. Moe van de dienst en de ervaringen hebben we nog een film gekeken dan gerelaxt.
Week 2
Maandag:
Tot onze grote verbazing waren we zondag gebeld dat, in het zuiden van een India, maandag tot vrije dag was afgekondigd. Het had zondag de hele dag geregend en dat was reden genoeg om van maandag een vrije dag te maken. Dit nieuws kwam zeker niet als een narigheid en we maakten van de gelegenheid gebruik om weer eens wat te internetten. Op naar Elisabeth’s place. Via bus, vervolgens tuktuk en daarna share-auto hebben we binnen anderhalf uur de 10 km afgelegd en stappen we het Amerikaanse huis binnen. Elisabeth woont namelijk al een aantal maanden bij een Amerikaans gezin. De kinderen zitten op een boardingschool ergens anders en de man des huizes is op reis, dus alleen Lora is thuis, samen met Elisabeth. We worden verwend met een westerse lunch en vervolgens duiken we achter de computer. Op onze terugweg nemen we wat dvdeetjes mee en om half tien ’s avonds komen we thuis aan, waar Stephen weer een maaltijd voor ons klaar heeft staan.
Dinsdag:
Maandag is het de hele dag droog gebleven, dus dinsdag geen vrije dag. In plaats van de hele reis met de tuktuk, hebben we een goedkopere doch minder veilige manier van reizen gevonden. We nemen de bus tot ‘St. Thomas Mount Railwaystation’ en vanaf daar vergezeld Rachel ons (een collega) en proberen we zelf een tuktuk te regelen. Maar dan moet de bus maar net zin hebben om op te komen dagen. Het gevolg is dan ook, dat we 5 over 9 aankwamen, terwijl de school om 9 uur begint. Dat is hier trouwens absoluut geen ramp, dus commentaar krijgen we er ook niet op. We besluiten deze dag om te bekijken welke gymmaterialen er op school aanwezig zijn en wat we daarmee kunnen doen. Na een complete berging overhoop gehaald te hebben, maken we een mooie inventarisatielijst en bekijken we welke bewegingsactiviteiten we uit kunnen voeren. We maken het plan om zo’n 40 opdrachtkaarten in elkaar te zetten, met alle activiteiten die de klassen kunnen doen, op verschillende niveaus.
’s Middags gaan we weer met Elisabeth mee naar Lora’s huis. We zijn uitgenodigd voor een diner bij haar thuis, samen met een DTS-outreach team uit Amerika. Bart blijkt erg vaardig te zijn in het ‘garliccen’ van garlicbread en Martjan kan heel goed glazen klaar zetten. Het DTS arriveert en we stellen ons aan elkaar voor. We hebben een gezellige tijd met elkaar onder het genot van een bord spaghetti en vervolgens een chocoladecake met een hele rare, maar lekkere pudding erbij. Voor de terugreis weten we dat we ongeveer 1,5 uur moeten rekenen, dus om 9 uur vertrekken de beide heren, met een tupperware bakje onder de arm, met die lekkere vreemde pudding erin.
Woensdag:
Vandaag maken we een start met alle opdrachtkaarten die we willen gaan maken. We zitten lekker achter onze laptop en proberen woorden als handstand naar het engels te vertalen. (hendstend??)
’s Middags reizen we weer naar huis, nemen wat tijd voor onszelf en om 6 uur vertrekken we richting de kerk. Woensdagavond komen de jongeren uit de gemeente samen voor bijbelstudie, eten en tsjillen. Dat vinden wij een goed idee, dus wij erheen. Bus, trein en vervolgens share-auto en we zijn er. We vallen midden in de bijbelstudie en na even bijgefluisterd te zijn proberen we een kwartier lang uit te vinden welk bijbelboek ze behandelen. Heel lang zijn we ervan overtuigd dat het 1 Johannes is, maar als we na lang zoeken niets tegen komen waar de rest het overheeft, komen we erachter dat het Jakobus is. Tegen die tijd is de bijbelstudie afgelopen en is het etenstijd. We bestellen een dikke hamburger en leggen onze eerste contacten. Martjan hoort hele levensverhalen aan en Bart is te vinden bij de tafeltennistafel. Moe, maar voldaan keren we rond 10 uur terug.
Donderdag:
Vandaag staat in het teken van bewegingsonderwijs geven. We komen op tijd op school (de bus deed aardig) en zetten snel alles klaar. Om 9:15 uur komt de eerste groep. Ze hebben de leeftijd van kleuters, maar leren groep 3 dingen. We speelden een lummelspel van ballen over de grond rollen en we balanceerden. Het niveau is bij sommige kinderen schokkend laag. We merken echt een groot verschil met Nederland. Veel kinderen vinden het rollen van een bal heel moeilijk, en ook het lummelgedeelte van de bal zien te krijgen wordt nauwelijks gesnapt. Ze kijken vrolijk hoe de bal langs hen gespeeld wordt, of ze spelen doodleuk naar de lummel toe. Erg grappig om te zien hoe hun eigen leerkrachten gefrustreerd raken, omdat de kinderen het niet snappen J. De volgende groep zijn de ‘seniors’. Voor hen matlummelspel en balanceren. Dit gaat na enige coaching toch de goede kant op. Als laatste zetten we voor de allerkleinsten (peuterspeelzaalkinderen) een parcours klaar met balanceren, afstand springen, hordespingen en door een hoepel heen kruipen. Tot onze grote tevredenheid gaat dit erg goed. Na de middagpauze werken we weer aan de opdrachtkaarten en ’s middags gaan we naar huis.
Vrijdag:
Op school hebben we verder gewerkt met de opdrachtkaarten voor bewegingsonderwijs. Maar aan het einde van de dag ging de slippen van Bart stuk. Op de terugweg zijn we dan ook wat eerder uit de tuktuk gestapt en zijn we verschillende slipperszaken ingedoken. Maat 45 is hier echt een reuzenmaat, dus een ruime keus was er voor Bart niet. Blanke man is koning luidt het Indiase spreekwoord, dus voor Bart het wist zaten de jongens op hun knieën om verschillende slippers aan zijn voeten te schuiven. Bij het derde winkeltje slaagde hij en trots doch enigszins gepijnigd door de vorm van zijn nieuwe slipper vervolgden wij onze weg.
’s Avonds hebben we na het eten een filmpje gekeken. Stephen deed gezellig met ons mee en om half 12 gingen we naar bed, met het heerlijke idee dat we de volgende ochtend uit konden slapen.
Tot onze grote verbazing waren we zondag gebeld dat, in het zuiden van een India, maandag tot vrije dag was afgekondigd. Het had zondag de hele dag geregend en dat was reden genoeg om van maandag een vrije dag te maken. Dit nieuws kwam zeker niet als een narigheid en we maakten van de gelegenheid gebruik om weer eens wat te internetten. Op naar Elisabeth’s place. Via bus, vervolgens tuktuk en daarna share-auto hebben we binnen anderhalf uur de 10 km afgelegd en stappen we het Amerikaanse huis binnen. Elisabeth woont namelijk al een aantal maanden bij een Amerikaans gezin. De kinderen zitten op een boardingschool ergens anders en de man des huizes is op reis, dus alleen Lora is thuis, samen met Elisabeth. We worden verwend met een westerse lunch en vervolgens duiken we achter de computer. Op onze terugweg nemen we wat dvdeetjes mee en om half tien ’s avonds komen we thuis aan, waar Stephen weer een maaltijd voor ons klaar heeft staan.
Dinsdag:
Maandag is het de hele dag droog gebleven, dus dinsdag geen vrije dag. In plaats van de hele reis met de tuktuk, hebben we een goedkopere doch minder veilige manier van reizen gevonden. We nemen de bus tot ‘St. Thomas Mount Railwaystation’ en vanaf daar vergezeld Rachel ons (een collega) en proberen we zelf een tuktuk te regelen. Maar dan moet de bus maar net zin hebben om op te komen dagen. Het gevolg is dan ook, dat we 5 over 9 aankwamen, terwijl de school om 9 uur begint. Dat is hier trouwens absoluut geen ramp, dus commentaar krijgen we er ook niet op. We besluiten deze dag om te bekijken welke gymmaterialen er op school aanwezig zijn en wat we daarmee kunnen doen. Na een complete berging overhoop gehaald te hebben, maken we een mooie inventarisatielijst en bekijken we welke bewegingsactiviteiten we uit kunnen voeren. We maken het plan om zo’n 40 opdrachtkaarten in elkaar te zetten, met alle activiteiten die de klassen kunnen doen, op verschillende niveaus.
’s Middags gaan we weer met Elisabeth mee naar Lora’s huis. We zijn uitgenodigd voor een diner bij haar thuis, samen met een DTS-outreach team uit Amerika. Bart blijkt erg vaardig te zijn in het ‘garliccen’ van garlicbread en Martjan kan heel goed glazen klaar zetten. Het DTS arriveert en we stellen ons aan elkaar voor. We hebben een gezellige tijd met elkaar onder het genot van een bord spaghetti en vervolgens een chocoladecake met een hele rare, maar lekkere pudding erbij. Voor de terugreis weten we dat we ongeveer 1,5 uur moeten rekenen, dus om 9 uur vertrekken de beide heren, met een tupperware bakje onder de arm, met die lekkere vreemde pudding erin.
Woensdag:
Vandaag maken we een start met alle opdrachtkaarten die we willen gaan maken. We zitten lekker achter onze laptop en proberen woorden als handstand naar het engels te vertalen. (hendstend??)
’s Middags reizen we weer naar huis, nemen wat tijd voor onszelf en om 6 uur vertrekken we richting de kerk. Woensdagavond komen de jongeren uit de gemeente samen voor bijbelstudie, eten en tsjillen. Dat vinden wij een goed idee, dus wij erheen. Bus, trein en vervolgens share-auto en we zijn er. We vallen midden in de bijbelstudie en na even bijgefluisterd te zijn proberen we een kwartier lang uit te vinden welk bijbelboek ze behandelen. Heel lang zijn we ervan overtuigd dat het 1 Johannes is, maar als we na lang zoeken niets tegen komen waar de rest het overheeft, komen we erachter dat het Jakobus is. Tegen die tijd is de bijbelstudie afgelopen en is het etenstijd. We bestellen een dikke hamburger en leggen onze eerste contacten. Martjan hoort hele levensverhalen aan en Bart is te vinden bij de tafeltennistafel. Moe, maar voldaan keren we rond 10 uur terug.
Donderdag:
Vandaag staat in het teken van bewegingsonderwijs geven. We komen op tijd op school (de bus deed aardig) en zetten snel alles klaar. Om 9:15 uur komt de eerste groep. Ze hebben de leeftijd van kleuters, maar leren groep 3 dingen. We speelden een lummelspel van ballen over de grond rollen en we balanceerden. Het niveau is bij sommige kinderen schokkend laag. We merken echt een groot verschil met Nederland. Veel kinderen vinden het rollen van een bal heel moeilijk, en ook het lummelgedeelte van de bal zien te krijgen wordt nauwelijks gesnapt. Ze kijken vrolijk hoe de bal langs hen gespeeld wordt, of ze spelen doodleuk naar de lummel toe. Erg grappig om te zien hoe hun eigen leerkrachten gefrustreerd raken, omdat de kinderen het niet snappen J. De volgende groep zijn de ‘seniors’. Voor hen matlummelspel en balanceren. Dit gaat na enige coaching toch de goede kant op. Als laatste zetten we voor de allerkleinsten (peuterspeelzaalkinderen) een parcours klaar met balanceren, afstand springen, hordespingen en door een hoepel heen kruipen. Tot onze grote tevredenheid gaat dit erg goed. Na de middagpauze werken we weer aan de opdrachtkaarten en ’s middags gaan we naar huis.
Vrijdag:
Op school hebben we verder gewerkt met de opdrachtkaarten voor bewegingsonderwijs. Maar aan het einde van de dag ging de slippen van Bart stuk. Op de terugweg zijn we dan ook wat eerder uit de tuktuk gestapt en zijn we verschillende slipperszaken ingedoken. Maat 45 is hier echt een reuzenmaat, dus een ruime keus was er voor Bart niet. Blanke man is koning luidt het Indiase spreekwoord, dus voor Bart het wist zaten de jongens op hun knieën om verschillende slippers aan zijn voeten te schuiven. Bij het derde winkeltje slaagde hij en trots doch enigszins gepijnigd door de vorm van zijn nieuwe slipper vervolgden wij onze weg.
’s Avonds hebben we na het eten een filmpje gekeken. Stephen deed gezellig met ons mee en om half 12 gingen we naar bed, met het heerlijke idee dat we de volgende ochtend uit konden slapen.
Weekend!
Zaterdagochtend mochten we wakker worden zonder het gerinkel van de wekker. Na ons ontbijt zijn we naar buiten gegaan en hebben we in omgeving van het huis gewandeld. Uiteindelijk kwamen we in dezelfde buurt terecht als vorige week zaterdag. We werden al snel herkend en voordat we het wisten werden we weer omringd door kinderen. Onze fototoestellen waren ze nog niet vergeten en we werden weer gedwongen om van alles en iedereen foto’s te maken. Verder kregen we eten en drinken aangeboden, mochten we bij mensen in huis komen en moesten we handtekeningen uitdelen.
Toen we thuis gekomen waren, hebben we snel onze lunch opgegeten om daarna naar St. Thomas Mount Station te vertrekken, waar we hadden afgesproken met Elisabeth. Zij had een ‘car’ inclusief chauffeur geregeld, die ons voor de rest van de dag zou rijden. De ‘car’ had wat vertraging en we begonnen foto’s te maken van de omgeving: een vuilnisbelt waar tientallen mensen wonen in rioolbuizen, in dozen en onder paraplu’s. Al snel kwamen er mensen naar ons toe om de foto’s te bekijken en om geld te bedelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, omdat je moeilijk iedereen geld kan gaan geven. Het moment dat de ‘car’ aankwam en we instapten was best raar, omdat het verschil tussen arm en rijk opeens heel dichtbij komt.
We werden naar twee boekenwinkel gereden, waar we op zoek gingen naar methodes/leerboeken voor rekenen, geschiedenis/aardrijkskunde, science en Engels. In de tweede winkel slaagden we erg goed en hebben we veel leesboeken gekocht voor de Asha Kendra school en voor een school in Madrai, een dorp/stad in de provincie. Nadat we nog gestopt waren bij een meubelzaak om te kijken voor een bank voor in het nieuwe huisje van Elisabeth, werden we afgezet bij een groot, luxe winkelcentrum. We kochten nog wat dingen voor de school en hebben daarna een broodje gegeten bij de Subway. Als je blank bent, ben je automatisch rijk in India. Een verkoper, bij de sieradenafdeling van een winkel, probeerde Martjan dan ook te overtuigen dat hij makkelijk diamanten oorbellen kon kopen voor zijn moeder, zus of vriendin. Martjan stond uiteindelijk met drie diamanten oorbellen in zijn handpalm, maar besloot toch het koopje van ‘maar’ 145 euro aan zich voor bij te laten gaan.
Na een lange middag winkelen en rondrijden, kwamen we ’s avonds aan in Park Dugar. We verhuisden nog even een kledingkast naar het huis van Elisabeth en gingen daarna naar Laura om daar lasagne te eten. Na dinner werden we door de chauffeur naar huis gereden en lagen we uiteindelijk om 23:30 uur in bed.
Toen we zondagochtend wakker werden, hoorden we de regen op de grond kletteren. Het was zaterdagmiddag al begonnen en sindsdien was het blijven regenen. Na het ontbijt maakten we ons op voor de reis naar de kerk. Gewapend met regenjassen gingen we op weg naar de bushalte. Er was bijna niemand op straat en grote plassen sierden de weg. Na veel gespring van het ene droge stukje naar een ander droog stukje, kwamen we aan bij de hoofdweg van onze wijk. De normaal zo brede weg was veranderd in een rivier met een smalle rijbaan in het midden. We besloten een auto te nemen naar St. Thomas Mount station om vanaf daar met de trein en nogmaals een auto bij de kerk te komen.
Na een uur kwamen we drijfnat bij de kerk aan en omdat de airco in de kerkzaal aanstond, hebben we kou lopen lijden tijdens de dienst. Gelukkig was er een toffe aanbiddingsdienst en was er een goede preek. Na de dienst hebben we ons laten opdrogen in de aankomsthal, om vervolgens weer de terugreis naar huis te maken.
Na een natte terugreis, hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Gelezen, verhalen getypt voor onze website, spelletjes gedaan en gegeten. ’s Avonds belde Elisabeth op met het nieuws dat we de volgende dag vrij zouden zijn. De regering had een vrije dag afgekondigd voor alle scholen i.v.m. de vele regen en overlast daarvan. Na een paar minuten in het pikkedonker gezeten te hebben i.v.m. stroomuitval, besloten we ons droge bedje op te zoeken.
Toen we thuis gekomen waren, hebben we snel onze lunch opgegeten om daarna naar St. Thomas Mount Station te vertrekken, waar we hadden afgesproken met Elisabeth. Zij had een ‘car’ inclusief chauffeur geregeld, die ons voor de rest van de dag zou rijden. De ‘car’ had wat vertraging en we begonnen foto’s te maken van de omgeving: een vuilnisbelt waar tientallen mensen wonen in rioolbuizen, in dozen en onder paraplu’s. Al snel kwamen er mensen naar ons toe om de foto’s te bekijken en om geld te bedelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, omdat je moeilijk iedereen geld kan gaan geven. Het moment dat de ‘car’ aankwam en we instapten was best raar, omdat het verschil tussen arm en rijk opeens heel dichtbij komt.
We werden naar twee boekenwinkel gereden, waar we op zoek gingen naar methodes/leerboeken voor rekenen, geschiedenis/aardrijkskunde, science en Engels. In de tweede winkel slaagden we erg goed en hebben we veel leesboeken gekocht voor de Asha Kendra school en voor een school in Madrai, een dorp/stad in de provincie. Nadat we nog gestopt waren bij een meubelzaak om te kijken voor een bank voor in het nieuwe huisje van Elisabeth, werden we afgezet bij een groot, luxe winkelcentrum. We kochten nog wat dingen voor de school en hebben daarna een broodje gegeten bij de Subway. Als je blank bent, ben je automatisch rijk in India. Een verkoper, bij de sieradenafdeling van een winkel, probeerde Martjan dan ook te overtuigen dat hij makkelijk diamanten oorbellen kon kopen voor zijn moeder, zus of vriendin. Martjan stond uiteindelijk met drie diamanten oorbellen in zijn handpalm, maar besloot toch het koopje van ‘maar’ 145 euro aan zich voor bij te laten gaan.
Na een lange middag winkelen en rondrijden, kwamen we ’s avonds aan in Park Dugar. We verhuisden nog even een kledingkast naar het huis van Elisabeth en gingen daarna naar Laura om daar lasagne te eten. Na dinner werden we door de chauffeur naar huis gereden en lagen we uiteindelijk om 23:30 uur in bed.
Toen we zondagochtend wakker werden, hoorden we de regen op de grond kletteren. Het was zaterdagmiddag al begonnen en sindsdien was het blijven regenen. Na het ontbijt maakten we ons op voor de reis naar de kerk. Gewapend met regenjassen gingen we op weg naar de bushalte. Er was bijna niemand op straat en grote plassen sierden de weg. Na veel gespring van het ene droge stukje naar een ander droog stukje, kwamen we aan bij de hoofdweg van onze wijk. De normaal zo brede weg was veranderd in een rivier met een smalle rijbaan in het midden. We besloten een auto te nemen naar St. Thomas Mount station om vanaf daar met de trein en nogmaals een auto bij de kerk te komen.
Na een uur kwamen we drijfnat bij de kerk aan en omdat de airco in de kerkzaal aanstond, hebben we kou lopen lijden tijdens de dienst. Gelukkig was er een toffe aanbiddingsdienst en was er een goede preek. Na de dienst hebben we ons laten opdrogen in de aankomsthal, om vervolgens weer de terugreis naar huis te maken.
Na een natte terugreis, hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Gelezen, verhalen getypt voor onze website, spelletjes gedaan en gegeten. ’s Avonds belde Elisabeth op met het nieuws dat we de volgende dag vrij zouden zijn. De regering had een vrije dag afgekondigd voor alle scholen i.v.m. de vele regen en overlast daarvan. Na een paar minuten in het pikkedonker gezeten te hebben i.v.m. stroomuitval, besloten we ons droge bedje op te zoeken.
maandag 29 oktober 2007
Voor het eerst naar school...
Maandag begon het dan.. onze stage. Inmiddels hadden we veel van onze collega’s ontmoet, maar we zouden ook nog wat nieuwe gezichten aantreffen. Nadat we ook met deze nieuwe gezichten kennis gemaakt hadden, heeft Elisabeth ons op sleeptouw genomen en gaf zij een rondleiding door de school. We kregen veel dingen uitgelegd en veel van waar de afgelopen maanden over heen en weer gemaild hadden, begon op zijn plaats te vallen. Na de rondleiding zijn we beide een klas ingedoken om een beetje te observeren hoe er hier gewerkt wordt. ’s Middags hadden we een gesprek met Sandra en Elisabeth over onze komende twee maanden bij ‘Asha Kendra’.
We gaan ons toespitsen op twee leerkrachten in het team. Zing en Jothie (?), de twee leraressen die les geven aan de hoogste en de een na hoogste klas. We gaan ze helpen in de manier waarop zij hun lessen op kunnen bouwen, hoe zij op een creatieve manier hun lessen kunnen gaan geven, welke aspecten er nog meer komen kijken bij het lesgeven en de manier waarop zij hun leerstof in kunnen plannen over het jaar.
Na school zijn we met Elisabeth meegegaan, om in het huis waar zij tijdelijk woont te internetten. Na vier hele dagen konden we dan eindelijk onze email checken en konden we de eerste verhalen op de site gaan zetten. Rond 6 uur vertrokken we weer en moesten we na eerst een stuk samen met Elisabeth in een ‘share-auto’ gezeten te hebben, voor het eerst onze eigen ‘auto’ gaan regelen. De ‘driver’ stelde 200 rupees voor. Dit hebben we terug weten te brengen naar 100 rupees en voor die prijs werden we een uur later voor ons huis afgezet.
Dinsdag zijn we beide de hele dag in het lokaal van Zing gaan zitten. We hebben haar geobserveerd in de manier waarop zij haar drie leerlingen lesgaf en hebben aantekeningen gemaakt.
’s Middags kwam er een groep mensen die op outreach van hun DTS (Discipel Training School) waren en die tussen wat palmbomen een speeltoestel van touwen zou gaan maken. Dit zorgde voor wat afwisseling in het wat saaie (doch nuttige) observeren.
Die middag zijn we opnieuw naar het huis van Elisabeth gegaan om te internetten, ook al was zij zelf niet aanwezig. De driver die we vervolgens voor de terugweg geregeld hadden, raakte compleet de weg kwijt en het duurde bijna 2 uur voordat we thuis waren. Gelukkig waren we net op tijd voor het eten.. pfieeuww
Woensdag hadden we eenzelfde soort dag als de dag ervoor. We observeerden namelijk Jothi (?) en haar 8 leerlingen. Maar de dag erna moesten we zelf les geven, dus geen tijd om te internetten deze keer, maar hup, door naar huis en voorbereiden.
Donderdag hebben we in de klas van Zing verschillende lessen gegeven. Bart begon die dag met het geven van Maths: een heuse chocoladereep werd verdeeld, maar hoeveel procent krijgt nou iedereen? En welke breuk hoort daarbij? En vervolgens gaven de beide heren P.E.: Physical Eduction (of in het Nederlands: Gym). Voor deze les werden drie klassen samen gevoegd (in totaal 15 leerlingen). We hadden liever gezien dat dit bij twee klassen gebleven was, gezien het niveauverschil, maar op de een of andere manier zijn we over gehaald om die andere 4 leerlingen er ook bij te nemen. De les werd gewoon buiten op het kleine schoolplein gegeven en de kinderen hebben hier geloof ik nog nooit van gymspullen (P.E. stuff?) gehoord. We gaven een introductie door de kinderen in tweetallen over boomstammen heen te laten rennen (of galopperen als een sierlijk paard) en vervolgens hadden we twee activiteiten die doorgewisseld werden: balanceren over boomstammen en ‘opbouwend teamspel’ (bij iedereen wel bekend. Een soort lummelen met gelijke teams). Het balanceren ging aardig, maar het opbouwend teamspel ging echt waardeloos (ook wel: zonder waarde). Het niveauverschil was veel te groot. Als kinderen de bal hadden gooiden ze hem hoog in de lucht en of deze nou gevangen werd door een teamspeler of niet, dat maakte hun niet uit. Anderen stonden gewoon lekker geïnteresseerd naar het balanceren te kijken. Ook weglopen uit de dekking was compleet nieuw voor ze. Maar aan het eind van de les kwamen ze toch allen met bezwete kopjes weer naar binnen en vonden ze het superleuk. Na de P.E. nam Martjan de klas van Zing voor zijn rekening en gaf hij een les Social Studies over de betekenis van ‘History’.
Aan het eind van deze dag hebben we met Zing doorgesproken hoe zij ons les vond geven en wat haar opviel. Op deze manier willen we haar zelf haar leerpunten laten bepalen.
Vrijdag gaven we les in de klas van Jothi (?). Maar voordat de kinderen van de bovenbouw naar hun eigen klas gingen hadden we eerst met z’n allen ‘devotion’. Martjan had een bijbelverhaal van Jozef en de vrouw van Potifar voorbereid en een aantal liedjes. Dus als een volleerde Engelsman droeg hij het verhaal voor, terwijl Bart als Jozef het verhaal uitspeelde. Een groot succes… Vervolgens mochten er een aantal kinderen bidden en daarna konden de kinderen naar hun eigen klas. Opnieuw begon Bart met Maths: we hadden de dag ervoor wat snoepgoed gekocht bij een winkeltje en dit stalden we nu uit. We gaven de kinderen een budget mee van 8,75 rupees en ze mochten hun eigen boodschappenlijstje maken. Leuk leuk. Na deze les nam Jothi (?) het weer over. Omdat een van de kinderen niet kon stoppen met lachen, zette ze plots de hele klas op de gang. Vervolgens ging zij op een tafel staan zodat zij over de muur heen kon kijken en de reacties van de kinderen
kon zien. Best apart, maar ook wel briljant.
Na de lunchpauze gaven we een les Science: we hadden een circuitmodel klaargezet van allemaal proefjes die te maken hadden met de zintuigen huid en tong (dank u wel Tom Hommes!). Wederom een groot succes. Vervolgens gaf Martjan een tekenles over het wonderlijk dier (Jaja, BV-2 rocks!). Plots werd zijn les heftig verstoord door Sandra (directrice). “Er komt wel een hele donkere wolk aan, dus de kinderen mogen een kwartier eerder weg.” Arme Martjan bleef beduusd achter. De regen bleef uit, maar de kinderen waren weg, dus al snel zaten ook wij niet meer op school, maar gingen we met Elisabeth mee naar huis om weer even te internetten.
Onze eerste week zit erop!
We gaan ons toespitsen op twee leerkrachten in het team. Zing en Jothie (?), de twee leraressen die les geven aan de hoogste en de een na hoogste klas. We gaan ze helpen in de manier waarop zij hun lessen op kunnen bouwen, hoe zij op een creatieve manier hun lessen kunnen gaan geven, welke aspecten er nog meer komen kijken bij het lesgeven en de manier waarop zij hun leerstof in kunnen plannen over het jaar.
Na school zijn we met Elisabeth meegegaan, om in het huis waar zij tijdelijk woont te internetten. Na vier hele dagen konden we dan eindelijk onze email checken en konden we de eerste verhalen op de site gaan zetten. Rond 6 uur vertrokken we weer en moesten we na eerst een stuk samen met Elisabeth in een ‘share-auto’ gezeten te hebben, voor het eerst onze eigen ‘auto’ gaan regelen. De ‘driver’ stelde 200 rupees voor. Dit hebben we terug weten te brengen naar 100 rupees en voor die prijs werden we een uur later voor ons huis afgezet.
Dinsdag zijn we beide de hele dag in het lokaal van Zing gaan zitten. We hebben haar geobserveerd in de manier waarop zij haar drie leerlingen lesgaf en hebben aantekeningen gemaakt.
’s Middags kwam er een groep mensen die op outreach van hun DTS (Discipel Training School) waren en die tussen wat palmbomen een speeltoestel van touwen zou gaan maken. Dit zorgde voor wat afwisseling in het wat saaie (doch nuttige) observeren.
Die middag zijn we opnieuw naar het huis van Elisabeth gegaan om te internetten, ook al was zij zelf niet aanwezig. De driver die we vervolgens voor de terugweg geregeld hadden, raakte compleet de weg kwijt en het duurde bijna 2 uur voordat we thuis waren. Gelukkig waren we net op tijd voor het eten.. pfieeuww
Woensdag hadden we eenzelfde soort dag als de dag ervoor. We observeerden namelijk Jothi (?) en haar 8 leerlingen. Maar de dag erna moesten we zelf les geven, dus geen tijd om te internetten deze keer, maar hup, door naar huis en voorbereiden.
Donderdag hebben we in de klas van Zing verschillende lessen gegeven. Bart begon die dag met het geven van Maths: een heuse chocoladereep werd verdeeld, maar hoeveel procent krijgt nou iedereen? En welke breuk hoort daarbij? En vervolgens gaven de beide heren P.E.: Physical Eduction (of in het Nederlands: Gym). Voor deze les werden drie klassen samen gevoegd (in totaal 15 leerlingen). We hadden liever gezien dat dit bij twee klassen gebleven was, gezien het niveauverschil, maar op de een of andere manier zijn we over gehaald om die andere 4 leerlingen er ook bij te nemen. De les werd gewoon buiten op het kleine schoolplein gegeven en de kinderen hebben hier geloof ik nog nooit van gymspullen (P.E. stuff?) gehoord. We gaven een introductie door de kinderen in tweetallen over boomstammen heen te laten rennen (of galopperen als een sierlijk paard) en vervolgens hadden we twee activiteiten die doorgewisseld werden: balanceren over boomstammen en ‘opbouwend teamspel’ (bij iedereen wel bekend. Een soort lummelen met gelijke teams). Het balanceren ging aardig, maar het opbouwend teamspel ging echt waardeloos (ook wel: zonder waarde). Het niveauverschil was veel te groot. Als kinderen de bal hadden gooiden ze hem hoog in de lucht en of deze nou gevangen werd door een teamspeler of niet, dat maakte hun niet uit. Anderen stonden gewoon lekker geïnteresseerd naar het balanceren te kijken. Ook weglopen uit de dekking was compleet nieuw voor ze. Maar aan het eind van de les kwamen ze toch allen met bezwete kopjes weer naar binnen en vonden ze het superleuk. Na de P.E. nam Martjan de klas van Zing voor zijn rekening en gaf hij een les Social Studies over de betekenis van ‘History’.
Aan het eind van deze dag hebben we met Zing doorgesproken hoe zij ons les vond geven en wat haar opviel. Op deze manier willen we haar zelf haar leerpunten laten bepalen.
Vrijdag gaven we les in de klas van Jothi (?). Maar voordat de kinderen van de bovenbouw naar hun eigen klas gingen hadden we eerst met z’n allen ‘devotion’. Martjan had een bijbelverhaal van Jozef en de vrouw van Potifar voorbereid en een aantal liedjes. Dus als een volleerde Engelsman droeg hij het verhaal voor, terwijl Bart als Jozef het verhaal uitspeelde. Een groot succes… Vervolgens mochten er een aantal kinderen bidden en daarna konden de kinderen naar hun eigen klas. Opnieuw begon Bart met Maths: we hadden de dag ervoor wat snoepgoed gekocht bij een winkeltje en dit stalden we nu uit. We gaven de kinderen een budget mee van 8,75 rupees en ze mochten hun eigen boodschappenlijstje maken. Leuk leuk. Na deze les nam Jothi (?) het weer over. Omdat een van de kinderen niet kon stoppen met lachen, zette ze plots de hele klas op de gang. Vervolgens ging zij op een tafel staan zodat zij over de muur heen kon kijken en de reacties van de kinderen
kon zien. Best apart, maar ook wel briljant.Na de lunchpauze gaven we een les Science: we hadden een circuitmodel klaargezet van allemaal proefjes die te maken hadden met de zintuigen huid en tong (dank u wel Tom Hommes!). Wederom een groot succes. Vervolgens gaf Martjan een tekenles over het wonderlijk dier (Jaja, BV-2 rocks!). Plots werd zijn les heftig verstoord door Sandra (directrice). “Er komt wel een hele donkere wolk aan, dus de kinderen mogen een kwartier eerder weg.” Arme Martjan bleef beduusd achter. De regen bleef uit, maar de kinderen waren weg, dus al snel zaten ook wij niet meer op school, maar gingen we met Elisabeth mee naar huis om weer even te internetten.
Onze eerste week zit erop!
Abonneren op:
Posts (Atom)