Weekend!

Zaterdagochtend mochten we wakker worden zonder het gerinkel van de wekker. Na ons ontbijt zijn we naar buiten gegaan en hebben we in omgeving van het huis gewandeld. Uiteindelijk kwamen we in dezelfde buurt terecht als vorige week zaterdag. We werden al snel herkend en voordat we het wisten werden we weer omringd door kinderen. Onze fototoestellen waren ze nog niet vergeten en we werden weer gedwongen om van alles en iedereen foto’s te maken. Verder kregen we eten en drinken aangeboden, mochten we bij mensen in huis komen en moesten we handtekeningen uitdelen.







Toen we thuis gekomen waren, hebben we snel onze lunch opgegeten om daarna naar St. Thomas Mount Station te vertrekken, waar we hadden afgesproken met Elisabeth. Zij had een ‘car’ inclusief chauffeur geregeld, die ons voor de rest van de dag zou rijden. De ‘car’ had wat vertraging en we begonnen foto’s te maken van de omgeving: een vuilnisbelt waar tientallen mensen wonen in rioolbuizen, in dozen en onder paraplu’s. Al snel kwamen er mensen naar ons toe om de foto’s te bekijken en om geld te bedelen. We wisten niet zo goed wat we moesten doen, omdat je moeilijk iedereen geld kan gaan geven. Het moment dat de ‘car’ aankwam en we instapten was best raar, omdat het verschil tussen arm en rijk opeens heel dichtbij komt.









We werden naar twee boekenwinkel gereden, waar we op zoek gingen naar methodes/leerboeken voor rekenen, geschiedenis/aardrijkskunde, science en Engels. In de tweede winkel slaagden we erg goed en hebben we veel leesboeken gekocht voor de Asha Kendra school en voor een school in Madrai, een dorp/stad in de provincie. Nadat we nog gestopt waren bij een meubelzaak om te kijken voor een bank voor in het nieuwe huisje van Elisabeth, werden we afgezet bij een groot, luxe winkelcentrum. We kochten nog wat dingen voor de school en hebben daarna een broodje gegeten bij de Subway. Als je blank bent, ben je automatisch rijk in India. Een verkoper, bij de sieradenafdeling van een winkel, probeerde Martjan dan ook te overtuigen dat hij makkelijk diamanten oorbellen kon kopen voor zijn moeder, zus of vriendin. Martjan stond uiteindelijk met drie diamanten oorbellen in zijn handpalm, maar besloot toch het koopje van ‘maar’ 145 euro aan zich voor bij te laten gaan.
Na een lange middag winkelen en rondrijden, kwamen we ’s avonds aan in Park Dugar. We verhuisden nog even een kledingkast naar het huis van Elisabeth en gingen daarna naar Laura om daar lasagne te eten. Na dinner werden we door de chauffeur naar huis gereden en lagen we uiteindelijk om 23:30 uur in bed.

Toen we zondagochtend wakker werden, hoorden we de regen op de grond kletteren. Het was zaterdagmiddag al begonnen en sindsdien was het blijven regenen. Na het ontbijt maakten we ons op voor de reis naar de kerk. Gewapend met regenjassen gingen we op weg naar de bushalte. Er was bijna niemand op straat en grote plassen sierden de weg. Na veel gespring van het ene droge stukje naar een ander droog stukje, kwamen we aan bij de hoofdweg van onze wijk. De normaal zo brede weg was veranderd in een rivier met een smalle rijbaan in het midden. We besloten een auto te nemen naar St. Thomas Mount station om vanaf daar met de trein en nogmaals een auto bij de kerk te komen.
Na een uur kwamen we drijfnat bij de kerk aan en omdat de airco in de kerkzaal aanstond, hebben we kou lopen lijden tijdens de dienst. Gelukkig was er een toffe aanbiddingsdienst en was er een goede preek. Na de dienst hebben we ons laten opdrogen in de aankomsthal, om vervolgens weer de terugreis naar huis te maken.
Na een natte terugreis, hebben we de rest van de dag rustig aan gedaan. Gelezen, verhalen getypt voor onze website, spelletjes gedaan en gegeten. ’s Avonds belde Elisabeth op met het nieuws dat we de volgende dag vrij zouden zijn. De regering had een vrije dag afgekondigd voor alle scholen i.v.m. de vele regen en overlast daarvan. Na een paar minuten in het pikkedonker gezeten te hebben i.v.m. stroomuitval, besloten we ons droge bedje op te zoeken.