Onze eerste stapjes in het grote Chennai

Zaterdag stond om half negen ons ontbijt alweer klaar, dus met onze brakke hoofden schoven we aan tafel. Nadat we droog brood met jam hadden gegeten met een heerlijk kopje koffie zijn we dus ook maar weer op ons bed neergeploft en hebben nog wat lopen hangen/slapen. Om een uur of 12 besloten we toch de deur uit
te gaan om maar ff de buurt te verkennen.
Gewapend met ons fototoestel gingen we op pad.
De cultuur hier in India, de straatjes, de winkels, het verkeer, de dieren die vrij over straat lopen en de mensen zijn hier zo ontzettend anders, dat we onze ogen uitkeken, maar echt wel genoten van wat we zagen. We gingen een winkeltje binnen (na eerst keurig onze slippers uit te hebben gedaan) om even rond te neuzen. Binnen vijf seconden stonden er twee verkopers achter ons. Ze vroegen wat we zochten, maar toen we vertelden dat we gewoon even keken (oftewel ga maar even weg met je lichaam) bleven ze ons achtervolgen tot we de winkel maar uit zijn gegaan.
Na een tijd langs een drukke verkeersweg gelopen te hebben, sloegen we een zijpad in. Het getoeter vervaagde en we kwamen terecht in een wat armere buurt.



Bij een paar spelende jongens trokken we onze fotocamera’s en begonnen te schieten. Nadat we hen de foto’s hadden laten zien ging het als een lopend vuurtje door de buurt dat er twee blanken waren met fototoestellen op zak. Alle kinderen uit de buurt liepen uit en wilden op de foto. Moeders trokken hun dochters mee naar buiten en duwden hen in onze richting zodat we een foto van hen konden maken. Een naakte baby werd speciaal voor de foto een luier aangedaan om toch enigszins fatsoenlijk gepresenteerd te worden. We kregen van twee vrouwen een heerlijk flesje koel water aangeboden. We genoten van alles wat we meemaakten en zagen. Toen we uiteindelijk buiten het bereik van de kinderen waren gekomen kwamen we een stel cricketspelende jongeren tegen. We waren inmiddels de weg een beetje kwijt, dus hebben we daar de weg gevraagd en werd er een jongen met ons meegestuurd die ons de weg naar huis zou wijzen. Hij bracht ons tot voor onze poort en na hem bedankt te hebben ging hij weer terug. Wij ploften moe, doch voldaan, neer op de bank.



Na even gerust te hebben aten we de curry die Stephen voor ons achter gelaten had en hebben we gewacht tot Stephen thuis kwam. Niet veel later regelde hij een zogenaamde ‘auto’ voor ons (spreek uit oto: een tuktuk) en waagden wij ons opnieuw in het drukke verkeer van Chennai. Er is hier echt geen eigen weghelft. We stuurden dan ook regelmatig recht op de koplampen van een vrachtwagen af, maar ruim een meter van tevoren sturen we toch naar links en rijden we net geen fietser aan. Na een klein half uur werden we voor het huis van Ian en Sandra afgezet. Dit in verband met de jarige Zing: een leerkracht van het schooltje waar we komen te werken. We maakten hier kennis met wat andere toekomstige collega’s en YWAM’ers. Lekker een stukje cake gegeten en even gekletst om vervolgens weer onze slippers aan te doen en met z’n allen koers te zetten in een gehuurd busje met chauffeur naar een eetgelegenheid aan de kust. We kwamen terecht in een soort foodcourt: allemaal verschillende eettentjes in een gebouw. Minimaal 20 menukaarten werden er op onze tafel gedeponeerd en Ian begon druk te regelen wie wat wilde hebben. Nieuw in de groep als we waren, stelden we ons bescheiden op en gingen we mee met de hele groep: pizza en chinees. We hebben lekker gegeten en na afloop een wandeling gemaakt over het strand. Kraampjes, kletsende mensen en spelende kinderen vormden de achtergrond van onze wandeling. Daarna zijn we onze bus weer ingestapt en zijn we nadat we de weg gevonden hadden, thuis gebracht. Avontuur nummer twee zat erop!