India, here we come!

Dag vriendjes en vriendinnetjes!

We kunnen jullie met vreugde mededelen dat wij veilig in het verre India zijn aangekomen. Het was ontzettend vroeg afgelopen vrijdag, maar toch hebben we het op tijd gered naar schiphol en hadden we na het inchecken zelfs tijd om nog even een kopje koffie te drinken. Daarna afscheid genomen en hup, door de douane. De volgende stap was boarden en vervolgens de lucht in. Martjan ietwat nerveus voor z’n eerste keer vliegen, maar Barts kalmerende woorden hadden een goede invloed op hem. Toen we onze opstijgbaan gevonden hadden duurde het niet lang voordat
de motors als gekken begonnen te loeien en we
plots razendsnel over de baan reden… voorste wiel
van de grond…achterste wielen van de grond en we zaten in de lucht. Martjan keek zijn ogen uit. Helemaal toen we door de wolken vlogen en uiteindelijk de zon zagen opkomen en deze over het wolkendek heen scheen. Wat een prachtig gezicht. Maar toen we eenmaal een redelijke hoogte geklommen hadden zette onze piloot de landing alweer in. We arriveerden in Frankfurt. Daar hebben we een tijdje rond gelopen en toen zijn we maar naar onze gate gegaan. Daar aangekomen begonnen wij ons te realiseren hoe blank wij zijn. We vlogen met alleen maar Indiers! Op een enkeling na. Opnieuw gingen we aan boord, stegen we op en zaten we in de lucht. We werden bediend door Lufthansameisjes en kregen goed te eten. We keken een comedy, gevolgd door een romantische, veel te lange film uit Bollywood. Niet lang daarna zette de piloot de landing in en begonnen onze zenuwen ons parten te spelen. We zouden bijna de mensen gaan ontmoeten waar we al een jaar mee mailen..
Ons vliegtuig landde zoals hij dit hoort te doen en nadat we van boord gegaan waren, mochten we aansluiten in een rij waar we onze paspoorten konden laten zien. Vervolgens de bagage van de band afgehaald en naar buiten gelopen. Hier liepen we tegen een muur aan van warmte en vochtigheid (1 uur ‘s nachts) Een horde Indiers stond achter dranghekken te wachten. Maar een van die Indiers was wel heel blank en al snel herkenden we haar als Elisabeth (onze Nederlandse contactpersoon en tevens leerkracht aldaar) We ontdekten dat Ian en Sandra er ook bij stonden (de baas en bazin van de school) en Stephen: de man bij wie we mochten logeren. Na kort kennis gemaakt te hebben werd er een autootje voor ons geregeld en gingen we richting onze slaapplaats. Met klamme handjes van angst zaten we achterin. Wat is het verkeer hier een chaos en wat rijden die lui gevaarlijk. Echt auto’s, bussen, rikshaws (tuktuks), fietsen, voetgangers, koeien, en heel veel scooters rijden hier allemaal rakelings langs elkaar. Ze toeteren simpelweg om te laten weten dat ze er zijn en om anderen te laten weten dat ze iets naar links moeten, zodat we met z’n vieren in plaats van met z’n drieen op de eenbaansweg kunnen rijden. Maar we zijn er heelhuids gekomen en na kennis gemaakt te hebben met Stephens vrouw, hebben we ons goed ingesmeerd met muggenmelk en kropen we onder onze lakens. Ons eerste avontuur zat erop.